Mediameiske’s Weblog

Posts Tagged ‘televisie

Gisteren laat, heel laat thuisgekomen van een lange werkdag. Nog net op tijd om Married with Children op VTM mee te pikken. Ideaal om alle spanning van de voorbije dag weg te lachen. Toen ik daarna m’n tv-moment afrondde met een zaprondje langs alle Nederlandstalige zenders, viel het me op dat ik weeral in een potje poker terecht kwam. De laatste weken zijn zowel 2BE, Jimtv als VT4 blijkbaar gebeten door het pokerspelletje. Bij 2BE kan het er zelfs vanaf om twee Vlaamse commentatoren in te schakelen (één van hen is trouwens autosportjournalist Peter Baert).

 

Nu vraag ik me af: stonden de pokerprogramma’s in het soldenkraam op de internationale televisiemarkt? Of is er een nieuwe trend waar ik niets van afweet en is heel Vlaanderen plots aan het pokeren geslagen?

Advertenties

Ik lever niet zo snel kritiek op tv-programma’s. Zelf voor tv werken heeft me duidelijk minzamer gemaakt. Maar nu moet het me toch van het hart: Toen ik gisteren tijdens een zapronde even bij het Sportgala bleef hangen, kreeg ik plots last van plaatsvervangende schaamte. Ik was net op tijd om een “grappig” filmpje met in de hoofdrol Kim Gevaert en Philippe Geubels mee te pikken. Juist: “grappig” omringd door grote aanhalingstekens, want mijn god, wat was dat flauw zeg. Nochtans kan ik die Geubels wel hebben. Zelfs z’n “ik vertel alles op dezelfde toon, dan wordt het vanzelf grappig”-gimmick ben ik nog lang niet beu. Helaas was de stand upper overgeleverd aan een inspiratieloze scenarist die of weinig tijd had of dringend met vakantie moet. Of had Geubels het filmpje zelf bedacht?

Misschien volgden er later in de uitzending nog filmpjes die wel grappig waren, maar ik heb er de brui aan gegeven. Nochtans kan ik wel wat hebben als het op flauwe moppen aankomt (think Urbanus). Maar dit was gewoon onnozel en een nationale omroep onwaardig.

Volgende week gaat de tv-zender waarvoor ik werk in zomermodus. Komkommertijd dus, hoor ik je denken tot hier. Nou, vergeet dat maar. Terwijl andere zenders soms iets te veel op de repeat-functie durven drukken, gaan wij hier in overdrive met een stortvloed nieuwe programma’s en een andere invulling van bestaande programma’s. Het programma waarvoor ik werk valt in de laatste categorie. In de realiteit wil dat vooral zeggen dat er meer gefilmd wordt met de presentatrice. Maar dat moet allemaal binnen een aanvaardbaar aantal opnamedagen. Het is nu de vierde keer dat ik de overgang van het “gewone” seizoen naar de zomerprogrammatie meemaak en dat verloopt altijd een beetje stroef. Terwijl je nog met je ene been in het voorjaar staat, moet je al volop puzzelen met opname- en uitzendschema’s voor de zomer. Maar sinds gisteren begin ik eindelijk toch wat klaarheid te zien in de mist. En nu maar hopen dat de puzzel uiteindelijk netjes samenvalt…  En ondertussen ook al aan september denken, want dan staat er weer heel wat nieuws op het programma. Spannend, dat wel!

Tags:

Ik heb een paar kijkgewoontes die je op z’n minst een beetje vreemd kan noemen. Zo raak ik van tijd tot tijd verslingerd aan programma’s waarvan ik de doelgroep al minstens twee decennia ontgroeid ben. Vooral verhalen over spoken en andere hocus pocus. Harry Potter is uiteraard een must ten huize Mediameiske. Maar herinner je je ook nog, “Sabrina, the teenage witch”? Wel, euh, dit is een bekentenis die ik niet zomaar in iedere groep durf te gooien, maar ik heb dus het eerste seizoen op dvd liggen. PS: Nota aan mezelf: dringend een stukje schrijven over de dvd van Curb your Enthusiasm die ik gisteren kocht, kwestie van m’n imago niet helemaal aan diggelen te slaan. Maar terug naar Sabrina: Die komt op haar zestiende te weten dat ze net zoals haar vader en tantes toverkracht bezit, dat haar kat kan praten en dat je via de linnenkast naar een bovennatuurlijke wereld kan reizen. Spijtig dat de scenaristen na een paar seizoenen duidelijk met een writers block kampten. De reeks eindigde in 2003 als een wel erg flauw doorslagje van Friends, maar in de beginjaren waren de verhalen nog gevat en inventief. Zeg nu zelf, zou je dat ook niet willen zo’n huisdier met zwarte humor? Of een tante die je komt ophalen voor een reisje naar Pleasuredome: een oord met onder andere een kamer vol verrukkelijke alleenstaande mannen en een restaurant waar overzoete, slankmakende dessertjes verkocht worden? Het moraliserende vingertje van Sabrina, the Teenage Witch moet je er voor lief bij nemen. Het blijven nu eenmaal Amerikanen die dit gemaakt hebben.

Vlaamse scenaristen hebben haar gelukkig minder last van. Sinds enkele weken loopt op VTM het tweede seizoen van de spokenreeks Booh!. Goed uitgewerkte scenario’s, prachtige decors en kostuums maken van deze serie een aangenaam tijdverdrijf. Zelfs als je lagere schoolboeken al lang onder een dikke laag stof liggen! En voor zij die een politiek correct excuus willen: ook de onnavolgbare Frank Focketyn doet mee!

Tags:

De autopromotie van één bekijk ik meestal met een mengeling van gezonde jaloezie en oprechte bewondering. Hun imagospotjes bijvoorbeeld zijn fenomenaal, zoals Duimen begint bij één (ondertussen heb ik nog tevergeefs gezocht naar een link naar die andere: “Schaterlachen begint bij één”). Maar de trailer voor “de tabel van Mendelejev” valt me nu toch wat tegen. Nog maar eens Eddy Wally, die nog maar eens over een resem versprekingen stuitert? Pff, net iets te vaak gezien om nog grappig te zijn. Bovendien weiger ik te geloven dat Eddy Wally echt zo’n stoethaspel is als ie ons wenst te doen geloven. Blijkbaar ben ik zo ongeveer wel de enige die niet kan lachen met de trailer. Enkele collega’s verslikten zich zowat in hun lunch toen ze het filmpje voor het eerst zagen en het is al duizenden keren bekeken op Youtube.  Gelukkig kan ik wel eens lachen met het programma zelf…

Tags:

Luna van Maanisch had eergisteren een off-day en daar schrijft ze over zoals alleen Luna dat kan. Geweldig grappig en zóoo herkenbaar! Want ik had gisteren net zo’n dag. Een off-day komt altijd ongelegen, zeker als je nog drie uur moet visioneren van drie en een half uur rushes.  Op zaterdag werk ik liefst thuis, maar aangezien mijn budget net iets te klein is om me zelf zo’n Digital Betacam Player aan te schaffen, moest ik naar een werkvloer. Ik maak nooit notities tijdens het visioneren (omdat ik al na een kwartier niet meer wijs geraak uit m’n eigen gekriebel), maar neem er m’n laptop bij en typ alles neer. Sinds kort zijn er wat interne verhuizingen geweest op die werkvloer met als voordeel dat je tijdens het visioneren je laptop kunt aansluiten op het netwerk. Dat betekent dus dat je ook kunt mailen en internetten. En geloof me, dat heb ik gisteren met volle overgave gedaan. Dus: heb ik om het kwartier m’n mails gecheckt (compleet onnodig) en zowat alle wijvenblogs gelezen (en me daarmee enorm geamuseerd trouwens, proficiat aan iedereen die eraan meewerkte). Tussendoor me ook op een zak m&m’s gestort. Dat zorgde dan weer voor een extreem hoge suikerpiek en zo belandde m’n off-day in een nog dieper dal. Och ja, gewerkt heb ik ook. Net voldoende om te zorgen dat ik niet verantwoordelijk ben voor een met z’n vingers draaiende monteur. Maar ik heb mezelf natuurlijk flink in de zak gezet, want nu moet ik volgende week terug om de rest te visioneren. En op zo’n momenten ben ik toch blij dat ik als zelfstandige werk. Een baas zou er waarschijnlijk niet mee kunnen lachen: met zo’n wijvenblogs-lezend en m&m’s vretend personeelslid… (En voor de volledigheid: nee, ik kan me dat ook niet iedere dag permitteren, anders zou het rap gedaan zijn!)

En toen werd ik ziek… Het begon met een licht koortsig gevoel en daarna ging de afdeling neus-keel-oren voor onbepaalde tijd dicht. “Misschien was ik toch beter thuis gebleven “, dacht ik toen ik een dame aan het interviewen was en daarbij heel hard m’n best moest doen om de quote niet te verknallen met m’n gehoest, geproest en gekuch. “Straks wordt ze ook ziek en heeft ze thuis kleine kindertjes die ze op haar beurt ook besmet en die worden dan heel erg ziek en… ” In m’n gedachten speelde zich een akelig rampscenario af waarbij ik iedereen in m’n omgeving zou opzadelen met m’n vieze bacteriën en dat allemaal omdat ik zo nodig wilde werken. Voor mij is thuis blijven helaas enkel een optie als ik geteisterd wordt door 39 graden koorts of door waanbeelden waarin roze hondjes met witte vleugeltjes de hoofdrol spelen. Ja, ik weet het, ik verdien een medaille… Dat van die roze hondjes klopt trouwens nog bijna ook. Dat kwam door een paar slapeloze nachten, dankzij het constante hoesten en een verkeerde reactie op hoestsiroop. Nou ja, misschien moet ik in het vervolg toch maar een eetlepel gebruiken, in plaats van als de eerste de beste dronkelap de fles aan m’n mond te zetten… Ik kon dus niet slapen. En wakker blijven lukte ook nauwelijks, met een concentratieboog waar zelfs Homer Simpson een bolleboos bij zou lijken. Alle trucjes heb ik uitgeprobeerd: warme melk met honing, een warm bad,.. Niets kon me in slaap brengen. Zelfs geen belspelletjes. Gelukkig valt er ’s nachts ook nog te lachen met de tv, met dank aan Vitaya. Ik lachte met Martha die altijd net iets te luid lacht met haar eigen grapjes. En ik lachte met haar outfits, of eigenlijk meer hobbezakken, een lifestylequeen onwaardig. “Dringend ontslaan die stylist, Martha”, riep ik met schorre stem naar het scherm. En, tussen het hoesten door, bleef ik maar lachen, nu met een Brits koppel dat in Biarritz skichalets wil verhuren en al kamers op het internet zet terwijl hun lening voor het gebouw nog niet eens rond is. En dan, o hilariteit, ook nog een mailtje krijgt van geïnteresseerde toeristen. Ik geef het toe: slapeloosheid maakt me sarcastisch. Gelukkig zijn de ziektekiemen ondertussen gevlucht en ben ik weer m’n eigen lieve zelf. En heb ik misschien eindelijk weer eens tijd om te bloggen. Want ziek zien en toch blijven werken, da’s tijdrovend hoor…