Mediameiske’s Weblog

Posts Tagged ‘single-life

Door te scheiden is m’n familie-, vrienden- en kennissenkring meer dan gehalveerd. Dat had niets te maken met rancune of “kiezen voor…”, noch van hun kant, noch van de mijne. Het is gewoon zo en ik leg me er bij neer.

Het is één van de redenen dat je m’n sociaal leven niet bepaald flamboyant kan noemen. De andere reden is m’n werkritme. Ik werk gewoon te veel, kan moeilijk nee zeggen en maak me zorgen over de hogere lening die ik straks alleen zal moeten afbetalen.

Maar ik heb ook ondervonden dat het concept “workaholic” niet werkt. Doordat je enkel met je werk bezig bent, vernauwt je perceptie. Terwijl een creatief beroep net een frisse blik vereist. En: het is nefast voor je sociaal leven. Vandaar dat ik sinds kort toch mezelf verplicht om nu en dan wél eens nee te zeggen. Omdat stilaan het schrikbeeld voor me opdoemt van een zielig, oud besje dat het qua gezelschap moet doen met zeven verwilderde katten en een OCMW-bediende die dagelijks snel een maaltijd komt droppen.

Maar je sociaal leven opkrikken doe je niet zomaar. De boel forceren werkt niet, toch niet bij mij. En soms zijn onverwachte gebeurtenissen de leukste. Zo kwam ik gisteren rond 23 uur thuis van een bezoekje aan m’n ouders. Ik had me voorbereid op nog wat “zetel hangen”, toen ik merkte dat ik een oproep en een sms gemist had: Twee collega’s die in een bistro-lounge-danscafé in m’n buurt beland waren en vroegen of ik zin had om nog eens langs te komen. En zo stond ik nog geen uur later te dansen en maakte ik bij mezelf de bedenking dat het single leven soms, heel soms, een heel klein beetje op Sex and the City lijkt…

Advertenties

Toegegeven, ik moet nog wennen aan bepaalde aspecten van het single-bestaan. Zoals daar zijn: hoe kets je een versierpoging af? Eentje die je absoluut niet had zien aankomen, waarin je niet geïnteresseerd bent en die nota bene komt van iemand die (als ik de kwatongen mag geloven, enkel nog voor de business, maar soit) getrouwd is? Er zijn zo van die dagen dat je achteraf denkt: had ik maar dit of dat gezegd. Maar nu, ruim 24 uur na de feiten, weet ik nog steeds niet wat ik beter had gezegd. Of is m’n halfslachtige poging om op een casual toontje langs de uitnodiging heen te fietsen toch geslaagd? Is de boodschap aangekomen? Geen idee en dat knaagt aan me. Ondertussen ben ik me al 24 uur het hoofd aan het breken over de verkeerde signalen die ik onbewust in het verleden misschien uitgestuurd heb en hoe ik ze in het vervolg kan vermijden. Hopelijk leveren m’n emotionele voelsprieten in de omgekeerde richting beter werk…   

Gisteren weerklonk dit plots op de radio. Ik heb ‘m uitgezet. Te pijnlijk herkenbaar. Want weet je: ik ga dit jaar scheiden. Zo, het is eruit. Het voelt nog altijd vies aan om de woorden uit te spreken en ze neergeschreven zien bezorgt me een vreemde kronkel in de maag. Buitenstaanders vinden dat het te lang duurt, dat scheidingsproces. De beslissing viel vorige zomer, op 17 juli. We zullen pas dit jaar in september officieel gescheiden zijn en pas dan trek ik uit dit, voorlopig nog, echtelijke huis. Niet dat er zoveel discussie is over wie het bankstel of de koelkast meeneemt. Er is zelfs helemaal geen discussie. We hebben het gewoon te lang laten aanslepen, te lang de harde beslissingen uitgesteld, het bezoek aan de notaris voor ons uitgeschoven… Want eigenlijk zijn we best goede vrienden, meer zelfs, ik weet dat ik met deze scheiding m’n beste vriend opgeef. Toch weten we dat we niet gemaakt zijn om getrouwd te blijven. En dus moet je loslaten, op een positieve manier afsluiten… Ik ben niet goed in “de bladzijde omslaan” en erover schrijver gaat me nog veel minder goed af. En toen las ik dit:

En hoewel weer eens werd bewezen dat niets voor de eeuwigheid is, leerde ik ook dat scheiden van een mooi mens niet synoniem is aan een mislukt huwelijk. De man was gelukt, het huwelijk ook. Nu is het voorbij.

Zo goed en bondig had ik het zelf niet kunnen omschrijven… Vandaar maar even de mosterd gehaald bij Zezunja.