Mediameiske’s Weblog

Toen ik nog voor een radiostation werkte, was één van de stelregels dat je niet tussenkwam na een reclameblok. Dus geen geklets na reclamespotjes, maar meteen de volgende plaat laten starten. Ik merk dat ook nationale radiostations dat principe volgen. Maar wat mij betreft mogen ze daar nog een dogma aan toevoegen: niet al te veel gepraat vóór een reclameblok. Vooral bij hitzenders hebben ze daar een handje van weg en ik erger me er blauw aan. Deze week nog bij MNM: eerst een uitgebreide babbel met Natalia en meteen daarna, vlam: reclame. Eek…! Nu zul je me niet horen zeggen dat ik tegen reclame ben… Integendeel, goed gemaakte commercials kunnen me geweldig bekoren en inspireren. En laat ik het maar toegeven: het feit dat m’n lopende rekening van tijd tot tijd gespijsd wordt, heb ik quasi volledig aan het bestaan van reclame te danken.

Tegen een goede babbel op de radio ben ik evenmin. Maar met de combinatie van de twee moet je zuinig omspringen, vind ik. Want als ze niet in evenwicht zijn, slaat m’n tolerantiedrempel op tilt.

Ach, misschien word ik gewoon oud. Of ben ik sjagrijnig omdat er momenteel een cd vast zit in m’n autoradio (en ik maar niet toe kom om dat te laten herstellen), waardoor de ultieme vluchtweg afgesneden is…

Advertenties

_i4w16311

Bij ons blijven de beelden nog even in de ijskast, maar misschien heb je het elders al gezien of gelezen: Chris Janssens stelde onlangs de wintercollectie van de naar haar genoemde collectie voor. En in één adem beleefde ook “No Label” z’n vuurdoop. No Label is het speelse zusje van Chris Janssens.

Zoals dat hoort bij dit soort modeshows werd een legertje bv’s opgetrommeld voor het catwalk-werk. Dat gebeurt natuurlijk wel vaker, maar over deze show was duidelijk nagedacht: kort maar krachtig, vlotjes aan mekaar gepraat door Els Tibau en op de muziek van een Britse live-zangeres die je zowat omver blies eens ze haar keel openzette. Even twijfelde ik nog om de handmicrofoon aan te schakelen, zodat ik de zang achteraf ook voor de montage zou kunnen gebruiken. Ooit heb ik echter op die manier een prijsuitreiking in de war gestuurd omdat onze microfoon op dezelfde frequentie werkte als die van de presentator. En geloof me: dat levert een hels lawaai op. Dus, lesje voor tv-reporters in spe: als je je microfoon wilt aanschakelen op het moment dat ook de presentator of artiest tijdens een evenement dat wil doen: steeds checken dat ze niet op dezelfde frequentie werken. Soit, dat had ik zondag dus niet nagevraagd en om geen risico te lopen, liet ik het idee maar achterwege. Beetje spijtig…

Na de show wilde ik nog enkele quotes te sprokkelen van bv’s. Zo gezegd,.. niet zo makkelijk gedaan. De Rode Loper en wijzelf waren de enige tv-ploegen. Gelukkig, want de receptieruimte was de perfecte personificatie van de uitdrukking “als haringen in een ton”. Bovendien was er geen bv meer te bespeuren. Snel nog eens terug naar de catwalkruimte en backstage. Opnieuw: geen bekend gezicht te bekennen. Ik begon te vrezen dat we ergens de quotes van de eeuw aan het mislopen waren, maar de lichtjes verloren uitdrukking in de ogen van de Rode Loper-crew stelde me enigzins gerust dat zij in hetzelfde afwachtende schuitje zaten.

Een wijntje halen dan maar, dat we snel achterover sloegen toen er opeens wel een bekend gezicht opdook. En van één, kwamen er twee, drie… Mensen interviewen op recepties is al niet m’n meest favoriete bezigheid. Mensen interviewen op overvolle recepties nog veel minder. Maar uiteindelijk konden we huiswaarts met mooie beelden en enkele quotes die ook nog iets om het lijf hadden. Ik weet nu al dat ik me ga amuseren tijdens de montage!

Gisterenavond viel ik in slaap in de zetel. Niet zo verrassend, aangezien ik vrijwel iedere avond in slaap val in de zetel om dan strompelend de weg richting bed te zoeken. Maar goed, gisterenavond dus… Plots word ik wakker vanwege een gekreun. Na enig verdwaasd zoekwerk ontdek ik dat het gekreun afkomstig is van enkele kronkelende lijven die op dat moment op 2BE te zien zijn…. Tot zover nog niets vreemd aan de hand. Tot ik tot de vaststelling kom dat ik met het liedje Desirée van Gilbert Bécaud in m’n hoofd zit. En ik kan me in de verste verte niet herinneren hoe dat er ooit in geraakt is. Soft erotische geluiden op tv die leiden tot Gilbert Bécaud in m’n hoofd: m’n geest maakt soms de vreemdste kronkels…

Eerste wijze les voor 2009:

3 glazen Cava, 2 glazen rode wijn en 2 glazen van het tegenwoordig alomtegenwoordige Martini Brut zijn te veel voor m’n lichaam. Ook al waren ze verspreid over acht uur en gecombineerd met een evenwichtige maaltijd. En er zat zelfs een glaasje water tussen! Dat komt ervan als een mens eens niet moet rijden…

Vandaag leerde de nieuwsbrief van Bizz me dat het lichaam anderhalf uur nodig heeft om één consumptie alcohol te verwerken. En bij vrouwen is het nog iets langer… Dat verklaart waarom de eerste voormiddag van 2009 gehuld was in een mist van schele hoofdpijn, hartkloppingen en een maag die ter hoogte van m’n keel zweefde. Gelukkig was ik tegen 17 uur net voldoende opgeknapt om aan te schuiven voor een bescheiden broodje. En alhoewel ik geen echte broodjesliefhebber ben, dankte ik stilletjes de heer dat ik geen sadistische familie heb die me op nieuwjaarsdag tegen de middag aan tafel verwacht voor een copieuze fonduemaaltijd met kroketjes…

Sommigen ergeren zich aan de kerstmannetjes die huizen beklimmen. Of aan de glimmende decoratie die van alle kanten in je ogen priemt.  Anderen krijgen het op hun heupen van het rotcommerciële karakter van Kerstmis of van “La Grande Bouffe” die onvermijdelijk twee opeenvolgende weken in je maag gesplitst wordt. Ik heb mezelf nog niet kunnen betrappen op dat soort ergernissen. Eigenlijk vind ik die zotte weken best amusant en volg ik de eindejaarsgekte voor zover het me zint en schikt.
Eigenlijk is er maar één iets dat me stoort in deze periode van het jaar. Ergernis is een te zwaar woord. Nou, een ergernisje dan: Virtuele kerstkaarten. Ze zijn meestal zo onpersoonlijk. En wat doe je ermee eens je ze gelezen hebt? Een echt kaartje zet je op de schouw of je hangt ze aan een wasknijper. Dan kan iedereen die op bezoek komt zien hoe populair je wel bent. In de tweede week van januari belanden ze meestal in een doos waar ze je verder niet meer storen. Maar zo’n virtuele kaart belast je mailbox (die meestal al met een indigestie kampt) en belandt tussen de “serieuze” mails. Deleten is zo oneerbiedig en kan ik, softie als ik ben, niet over m’n hart krijgen. Vandaar dat ik sinds deze week een nieuw submapje gecreëerd heb: “wensen”. Daar verdwijnen alle virtuele wenskaarten in. Ik zie na de feestdagen wel wat ik ermee doe…

clock

5 uur op een zondagmorgen is echt geen uur om een blogbericht te schrijven, maar ik kan het niet helpen: m’n bioritme is een janboel. Nochtans had ik op kerstdag goeie voornemens: eindelijk eens een normale levensstijl en –ritme respecteren. Tja, onder invloed van een kort, maar hevig buikgriepje maakt een mens ambitieuze plannen….

Vrijdag was ik overdag nog enigszins bedwelmd door de virussen (of waren het bacteriën?), maar vrijdagnacht liep het compleet uit de hand. Om drie uur zaterdagochtend zat ik nog steeds te tokkelen, te googelen, te youtuben,… alsof het tien uur op een doordeweekse maandagochtend was. En het is allemaal de schuld van Valentijn. Inderdaad, die Valentijn die mannen het perfecte excuus biedt om minstens één keer per jaar, al dan niet ongegeneerd, een spannend lingeriesetje te kopen.

 

Niet dat ik zelf in zo’n romantische bui ben, daar leent m’n privé-leven zich momenteel niet voor. M’n interesse voor de liefdesgod is louter professioneel. De voorbije jaren had ik Valentijn links laten liggen. Maar in 2009 wil ik het toch eens wagen: een reportage over het liefdesfeest met een originele inslag. Het woord is gevallen: “origineel”. Ik laat het nog even nazinderen: Valentijn….origineel…. Ik vermeldde wellicht al dat ik in een ambitieuze bui ben…? Bovendien moet je weten dat ik met enkele beperkingen kamp. De reportage moet toegankelijk, maar ook redactioneel, informatief van aard zijn. Zomaar wat persmappen van bekende merken bijeen scharrelen en wat foto’s op antenne zwieren is dus geen optie. En origineel al evenmin.

Te kinky is eveneens “not done”, want de reportage zal uitgezonden worden op een uur dat kindjes gewoonlijk wakker zijn.

 

Maar ergens in m’n achterhoofd is een idee aan het rijpen. De vorm was geen probleem, die wist ik meteen al. Dan de inhoud nog… “Miljaar, ben ik echt zo oppervlakkig”, panikeerde ik eerst nog. Maar geen nood, na m’n nachtelijke laptop-escapades wordt ook de inhoud steeds concreter. Nu nog de geschikte contactpersonen zoeken en uitvogelen hoe ik dat allemaal gefilmd ga krijgen in een aanvaardbare tijdsspanne… Televisie, het blijft boeiend!

Gisteren laat, heel laat thuisgekomen van een lange werkdag. Nog net op tijd om Married with Children op VTM mee te pikken. Ideaal om alle spanning van de voorbije dag weg te lachen. Toen ik daarna m’n tv-moment afrondde met een zaprondje langs alle Nederlandstalige zenders, viel het me op dat ik weeral in een potje poker terecht kwam. De laatste weken zijn zowel 2BE, Jimtv als VT4 blijkbaar gebeten door het pokerspelletje. Bij 2BE kan het er zelfs vanaf om twee Vlaamse commentatoren in te schakelen (één van hen is trouwens autosportjournalist Peter Baert).

 

Nu vraag ik me af: stonden de pokerprogramma’s in het soldenkraam op de internationale televisiemarkt? Of is er een nieuwe trend waar ik niets van afweet en is heel Vlaanderen plots aan het pokeren geslagen?