Mediameiske’s Weblog

Archive for the ‘Werk’ Category

Sons

Mocht je me vragen vijf redenen op te sommen waarom ik m’n werk zo leuk vind, dan zou één van de eerste zijn: omdat er ook muziek aan te pas komt. Beeld mag dan de belangrijkste bestaansreden van tv zijn; geluid is minstens zo belangrijk. Ik kan me immens ergeren aan een foute plaat op mooie beelden of aan veel te voor de hand liggende muziek. Zoals C’est beau la bourgeoisie van Disco Bitch op een verslag van een luxebeurs bijvoorbeeld.

Vandaar dat ik me al het hele weekend afvraag welke muziek ik zou monteren op een reportage over het nieuwe, hippe schoenmuseum Sons in Kruishoutem. Nancy Sinatra met These Boots Are Made For Walking en Blue Suede Shoes van Elvis vielen meteen af wegens te getelefoneerd. High Heels van The Van Jets is nog een twijfelgeval omdat het misschien niet het juiste ritme heeft. Shoes van Tiga zit eveneens nog in de twijfelzone, maar dan om andere redenen: wel het juist ritme, vrij recent, maar misschien net een tikje té evident? Voorlopig haalt Whitest Boy Alive het met High on the heels. Onder meer dankzij het dansbare ritme en het wat bevreemdende begin. Trouwens, ook al je geen schoenenliefhebber bent, is SONS een bezoek waard. Al was het maar om je te vergapen aan de atypische architectuur die plots opduikt ergens in de Vlaamse Ardennen. Het gebouw was ooit eigendom van wijlen cultuurmecenas Emille Veranneman (en daarmee heeft het al een tot de verbeelding sprekende voorgeschiedenis). Architect Lode Uytterschaut toverde het om tot een massief en indrukwekkend volume.  See for yourself vanaf 4 juni!

_i4w16311

Bij ons blijven de beelden nog even in de ijskast, maar misschien heb je het elders al gezien of gelezen: Chris Janssens stelde onlangs de wintercollectie van de naar haar genoemde collectie voor. En in één adem beleefde ook “No Label” z’n vuurdoop. No Label is het speelse zusje van Chris Janssens.

Zoals dat hoort bij dit soort modeshows werd een legertje bv’s opgetrommeld voor het catwalk-werk. Dat gebeurt natuurlijk wel vaker, maar over deze show was duidelijk nagedacht: kort maar krachtig, vlotjes aan mekaar gepraat door Els Tibau en op de muziek van een Britse live-zangeres die je zowat omver blies eens ze haar keel openzette. Even twijfelde ik nog om de handmicrofoon aan te schakelen, zodat ik de zang achteraf ook voor de montage zou kunnen gebruiken. Ooit heb ik echter op die manier een prijsuitreiking in de war gestuurd omdat onze microfoon op dezelfde frequentie werkte als die van de presentator. En geloof me: dat levert een hels lawaai op. Dus, lesje voor tv-reporters in spe: als je je microfoon wilt aanschakelen op het moment dat ook de presentator of artiest tijdens een evenement dat wil doen: steeds checken dat ze niet op dezelfde frequentie werken. Soit, dat had ik zondag dus niet nagevraagd en om geen risico te lopen, liet ik het idee maar achterwege. Beetje spijtig…

Na de show wilde ik nog enkele quotes te sprokkelen van bv’s. Zo gezegd,.. niet zo makkelijk gedaan. De Rode Loper en wijzelf waren de enige tv-ploegen. Gelukkig, want de receptieruimte was de perfecte personificatie van de uitdrukking “als haringen in een ton”. Bovendien was er geen bv meer te bespeuren. Snel nog eens terug naar de catwalkruimte en backstage. Opnieuw: geen bekend gezicht te bekennen. Ik begon te vrezen dat we ergens de quotes van de eeuw aan het mislopen waren, maar de lichtjes verloren uitdrukking in de ogen van de Rode Loper-crew stelde me enigzins gerust dat zij in hetzelfde afwachtende schuitje zaten.

Een wijntje halen dan maar, dat we snel achterover sloegen toen er opeens wel een bekend gezicht opdook. En van één, kwamen er twee, drie… Mensen interviewen op recepties is al niet m’n meest favoriete bezigheid. Mensen interviewen op overvolle recepties nog veel minder. Maar uiteindelijk konden we huiswaarts met mooie beelden en enkele quotes die ook nog iets om het lijf hadden. Ik weet nu al dat ik me ga amuseren tijdens de montage!

clock

5 uur op een zondagmorgen is echt geen uur om een blogbericht te schrijven, maar ik kan het niet helpen: m’n bioritme is een janboel. Nochtans had ik op kerstdag goeie voornemens: eindelijk eens een normale levensstijl en –ritme respecteren. Tja, onder invloed van een kort, maar hevig buikgriepje maakt een mens ambitieuze plannen….

Vrijdag was ik overdag nog enigszins bedwelmd door de virussen (of waren het bacteriën?), maar vrijdagnacht liep het compleet uit de hand. Om drie uur zaterdagochtend zat ik nog steeds te tokkelen, te googelen, te youtuben,… alsof het tien uur op een doordeweekse maandagochtend was. En het is allemaal de schuld van Valentijn. Inderdaad, die Valentijn die mannen het perfecte excuus biedt om minstens één keer per jaar, al dan niet ongegeneerd, een spannend lingeriesetje te kopen.

 

Niet dat ik zelf in zo’n romantische bui ben, daar leent m’n privé-leven zich momenteel niet voor. M’n interesse voor de liefdesgod is louter professioneel. De voorbije jaren had ik Valentijn links laten liggen. Maar in 2009 wil ik het toch eens wagen: een reportage over het liefdesfeest met een originele inslag. Het woord is gevallen: “origineel”. Ik laat het nog even nazinderen: Valentijn….origineel…. Ik vermeldde wellicht al dat ik in een ambitieuze bui ben…? Bovendien moet je weten dat ik met enkele beperkingen kamp. De reportage moet toegankelijk, maar ook redactioneel, informatief van aard zijn. Zomaar wat persmappen van bekende merken bijeen scharrelen en wat foto’s op antenne zwieren is dus geen optie. En origineel al evenmin.

Te kinky is eveneens “not done”, want de reportage zal uitgezonden worden op een uur dat kindjes gewoonlijk wakker zijn.

 

Maar ergens in m’n achterhoofd is een idee aan het rijpen. De vorm was geen probleem, die wist ik meteen al. Dan de inhoud nog… “Miljaar, ben ik echt zo oppervlakkig”, panikeerde ik eerst nog. Maar geen nood, na m’n nachtelijke laptop-escapades wordt ook de inhoud steeds concreter. Nu nog de geschikte contactpersonen zoeken en uitvogelen hoe ik dat allemaal gefilmd ga krijgen in een aanvaardbare tijdsspanne… Televisie, het blijft boeiend!

“Radiostilte?” vroeg Babbel zich af in de comments van m’n vorig bericht. Inderdaad, een beschamend lange stilte.  M’n laatste bericht dateert van half augustus, vlak voor beroepshalve de septemberdrukte losbarstte. Een jaarlijkse traditie. Oktober was zo mogelijk nog drukker en toen volgden drie weken vakantie. Het was ook een tijd van banken aflopen en proberen een juiste keuze te maken. Een tijd van de eerste dozen inpakken en me voorbereiden op de “big move” die in zicht komt. M’n virtuele leven beperkte zich tot het bedwingen van een overvolle mailbox, wat Facebooken en blogs lezen. Aan zelf bloggen kwam ik niet meer toe. Het kwam zelfs niet eens bij me op. Ik werkte noodgedwongen 6,5 op 7. Plofte ’s avonds of rond middernacht op de bank. ’s Ochtends zat ik voor dag en dauw alweer in m’n wagen of aan m’n pc, mezelf afvragend hoe ik erin geslaagd was om me weer in deze situatie te wringen. Aan de rem trekken was geen optie, ik moest erdoor. Toen aan het einde van die helse rit eindelijk vakantie wachtte, besefte ik hoezeer m’n lichaam en geest nood hadden aan die rust. Eindelijk tijd ook om eens stil te staan bij de manier waarop ik m’n leven leid en hoe ik m’n werk aanpak en organiseer. Het klinkt misschien melig, maar die tijd van reflectie heeft me goed gedaan. En het deed me beseffen hoe nuttig deze blog voor me kan zijn. Het is een ideale kans om op een andere manier om te springen met m’n creativiteit. En dat kan alleen maar een goede invloed hebben op m’n werk. De blogpauze is dus geen blogstop geworden…

Tags:

Volgende week gaat de tv-zender waarvoor ik werk in zomermodus. Komkommertijd dus, hoor ik je denken tot hier. Nou, vergeet dat maar. Terwijl andere zenders soms iets te veel op de repeat-functie durven drukken, gaan wij hier in overdrive met een stortvloed nieuwe programma’s en een andere invulling van bestaande programma’s. Het programma waarvoor ik werk valt in de laatste categorie. In de realiteit wil dat vooral zeggen dat er meer gefilmd wordt met de presentatrice. Maar dat moet allemaal binnen een aanvaardbaar aantal opnamedagen. Het is nu de vierde keer dat ik de overgang van het “gewone” seizoen naar de zomerprogrammatie meemaak en dat verloopt altijd een beetje stroef. Terwijl je nog met je ene been in het voorjaar staat, moet je al volop puzzelen met opname- en uitzendschema’s voor de zomer. Maar sinds gisteren begin ik eindelijk toch wat klaarheid te zien in de mist. En nu maar hopen dat de puzzel uiteindelijk netjes samenvalt…  En ondertussen ook al aan september denken, want dan staat er weer heel wat nieuws op het programma. Spannend, dat wel!

Tags:

Gisteren moest ik een interview voorbereiden met een schrijver. Ik moest ‘m niet zelf interviewen, enkel het voorbereidingswerk behoorde tot m’n takenpakket. Maar dat was al genoeg om m’n stresslevels tot ongeziene pieken te jagen. Ik ben namelijk een beetje bang van schrijvers. Schrijvers zijn slimme mensen, die veel leniger met de Nederlandse taal omspringen dan ik ooit zal kunnen. Bovendien was dit niet zomaar een schrijver. Het was ‘en plus’ ook nog eens een journalist. Een schrijvende journalist dus of een schrijver die gewoon is om zelf vragen te stellen. Oh horror! In gedachten zag ik hoe hij met een verveelde grijns al m’n vragen één voor één op de clichéberg mikte. Ik las de mens z’n boek helemaal uit, maar toch was ik nog steeds niet zeker over de vragen die ik ‘m wou stellen. Helaas laat de dagelijkse tv-realiteit weinig ruimte voor onzekerheid. Dus moesten die vragen op zeker moment gewoon gemaild worden. Al was het dan met een bibberende hand…

En toen kreeg ik een mailtje terug: “Perfecte vragen. Daar heb ik weinig aan toe te voegen!” En toen ging ik even zweven en haalde m’n zelfbeeld even een ongezien piekje. Even, want binnen twee weken moet ik wéér zo’n interview met een ‘schrijver streepje journalist’ voorbereiden. En ook al klonk ook die mens best aimabel aan de telefoon: ik weet nu al dat de ellende weer helemaal van vooraf aan begint…

Hey, dat was lang geleden! Wim Oosterlinck haalt nog eens de krant. En hij heeft een interessante tip (die hij dan weer bij Radio 1 gehaald heeft) om intelligenter door het leven te stappen: Af en toe via een andere weg naar je werk rijden. Je hersenen maken daardoor nieuwe verbinden wat je denkkracht verhoogt. Hmm… hoe zou ik morgen eens naar m’n werk rijden?

Trouwens: ik rij elke dag via één bepaalde route naar m’n werk en keer terug via een andere. Wat zou dat zeggen over m’n intellgentie?