Mediameiske’s Weblog

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Bericht aan de toevallige bezoeker: U had het wellicht al in de gaten dat er op deze blog niet veel leven meer zit. Tja, hoe gaat dat… Een mens kan al eens van gedacht veranderen. Over grote beslissingen, over futiliteiten en alles wat daartussen ligt. Zo kwam het dat de naam van deze blog me na een tijdje niet meer lekker zat. Het bekte niet vlot, klonk zelfs een beetje belachelijk in m’n oren. Dus werd er gezocht naar een nieuw jasje. In ’t Engels dit keer. Het werd de Picnic Guest. Daar ging ik lustig aan de slag, zoekend naar een eigen blogidentiteit. En daar ben ik nog steeds mee bezig. De Mediameiske-blog bleef ondertussen een beetje verweesd achter. Maar omdat die posts toch een fractie van m’n verleden weerspiegelen, wilde ik ze niet verloren laten gaan. Pas onlangs ontdekte ik dat het in WordPress vrij makkelijk is om berichten van de ene naar de andere blog te kopiëren. En zo geschiedde. “All this” en nog heel wat meer kan je dus hier lezen!

Advertenties

De Morgen Magazine van dit weekend, de rubriek Al Dente. M’n oog valt op de zin die in vet boven het artikel staat: “Gordon Ramsay vs. Roger Van Damme. De één is met veel enthousiasme aanwezig, de ander enkel in naam en meer niet.” Door de zinsopbouw ga ik er vanuit dat het negatieve gedeelte voor  rekening van Roger Van Damme is. Verbazing, omdat me dat net zo’n gedreven mens lijkt. Wat blijkt als je het artikel leest? Hij is inderdaad de enthousiasteling in dit artikel. Gordon Ramsey schittert door afwezigheid.

Of hoe een bepaalde woordvolgorde een totaal verkeerde indruk kan geven…

…soms wel ingewikkeld. Dat was m’n gedachte toen ik daarnet de belangrijkste wintertrends probeerde te distilleren uit zowat zevenhonderd catwalkfoto’s. Want da’s natuurlijk de clue van modejournalistiek: niet zomaar collectie per collectie of merk per merk beschrijven, maar de kijker of lezer een algemeen overzicht geven van wat er komen gaat. Gelukkig merk ik dat ik duidelijk niet de enige ben die ermee worstel. Wanneer ik op modesites lees dat de wintermode 2009/2010 een kwestie van mixen en matchen is en “alles kan en alles mag” dan klinkt dat wel heel erg déjà vu in de oren. Of nog zo eentje: “Modeontwerpers laten zich inspireren door de jaren 30, 40, 60, 70, 80 en 90.” Tja, op die manier kan je nooit de bal misslaan natuurlijk…

Posted on: juli 12, 2009

34

Vanavond op Jim gezien: Keeping up with the Kardashians: Een realitysoap rond een familie met een nest mooie dochters van verschillende vaders. De ene dochter, Kim, heeft volgens Wikipedia iets te maken met een sex tape, stelt zichzelf gewillig als decoratief element op tijdens Hollywood-feestjes en was (inderdaad “was”) bevriend met Paris Hilton. Er hebben er al voor minder een realitysoap gekregen….

In het nieuw samengestelde gezin loopt er ook nog een zoon rond die een modellencarrière ambieert, zonder dat z’n uiterlijk daar overigens een dwingende aanleiding toe geeft. Maar goed, ik ben geen model scout. De moeder doet iets met managen en met kleren. Vermoedelijk hebben die twee wat met elkaar te maken. Maar om daar zeker van te zijn zou ik meerdere afleveringen van deze soap moeten zien te verteren en ik vraag me af of dat kan zonder blijvende hersenschade op te lopen.

Gelukkig is dit in het Engels anders zou ik nog denken dat “Dokters en Dochters” ook tijdens de zomer uitgezonden wordt. Nu, er zijn nog verschillen hoor met de Man Bijt Hond-soap van de Neveneffecten. Zij zorgen er tenminste voor dat er een lijn in hun verhaaltjes zit en regelmatig kunnen ze ook nog een beroep doen op goede acteurs.

De losse, geforceerde flodders die het dagelijkse leven van de Kardashians moeten voorstellen worden historisch slecht geacteerd. Zeker weten dat het gemiddelde niveau van de toneeltjes op trouwfeesten hoger ligt.

En laten we elkaar geen Jean-Marie, Eddy of Ozzy noemen, een realitysoap mag best beïnvloed worden door een scenarist of de leidende hand van een regisseur. Maar ik vraag me toch af of de Kardashians hun dagen weten in te vullen als er geen scenarist in de buurt is. Maar ach, zolang ze dit soort hilarische tv bieden, mogen ze wat mij betreft best wat zendtijd invullen.

Toen ik nog voor een radiostation werkte, was één van de stelregels dat je niet tussenkwam na een reclameblok. Dus geen geklets na reclamespotjes, maar meteen de volgende plaat laten starten. Ik merk dat ook nationale radiostations dat principe volgen. Maar wat mij betreft mogen ze daar nog een dogma aan toevoegen: niet al te veel gepraat vóór een reclameblok. Vooral bij hitzenders hebben ze daar een handje van weg en ik erger me er blauw aan. Deze week nog bij MNM: eerst een uitgebreide babbel met Natalia en meteen daarna, vlam: reclame. Eek…! Nu zul je me niet horen zeggen dat ik tegen reclame ben… Integendeel, goed gemaakte commercials kunnen me geweldig bekoren en inspireren. En laat ik het maar toegeven: het feit dat m’n lopende rekening van tijd tot tijd gespijsd wordt, heb ik quasi volledig aan het bestaan van reclame te danken.

Tegen een goede babbel op de radio ben ik evenmin. Maar met de combinatie van de twee moet je zuinig omspringen, vind ik. Want als ze niet in evenwicht zijn, slaat m’n tolerantiedrempel op tilt.

Ach, misschien word ik gewoon oud. Of ben ik sjagrijnig omdat er momenteel een cd vast zit in m’n autoradio (en ik maar niet toe kom om dat te laten herstellen), waardoor de ultieme vluchtweg afgesneden is…

Gisterenavond viel ik in slaap in de zetel. Niet zo verrassend, aangezien ik vrijwel iedere avond in slaap val in de zetel om dan strompelend de weg richting bed te zoeken. Maar goed, gisterenavond dus… Plots word ik wakker vanwege een gekreun. Na enig verdwaasd zoekwerk ontdek ik dat het gekreun afkomstig is van enkele kronkelende lijven die op dat moment op 2BE te zien zijn…. Tot zover nog niets vreemd aan de hand. Tot ik tot de vaststelling kom dat ik met het liedje Desirée van Gilbert Bécaud in m’n hoofd zit. En ik kan me in de verste verte niet herinneren hoe dat er ooit in geraakt is. Soft erotische geluiden op tv die leiden tot Gilbert Bécaud in m’n hoofd: m’n geest maakt soms de vreemdste kronkels…

Eerste wijze les voor 2009:

3 glazen Cava, 2 glazen rode wijn en 2 glazen van het tegenwoordig alomtegenwoordige Martini Brut zijn te veel voor m’n lichaam. Ook al waren ze verspreid over acht uur en gecombineerd met een evenwichtige maaltijd. En er zat zelfs een glaasje water tussen! Dat komt ervan als een mens eens niet moet rijden…

Vandaag leerde de nieuwsbrief van Bizz me dat het lichaam anderhalf uur nodig heeft om één consumptie alcohol te verwerken. En bij vrouwen is het nog iets langer… Dat verklaart waarom de eerste voormiddag van 2009 gehuld was in een mist van schele hoofdpijn, hartkloppingen en een maag die ter hoogte van m’n keel zweefde. Gelukkig was ik tegen 17 uur net voldoende opgeknapt om aan te schuiven voor een bescheiden broodje. En alhoewel ik geen echte broodjesliefhebber ben, dankte ik stilletjes de heer dat ik geen sadistische familie heb die me op nieuwjaarsdag tegen de middag aan tafel verwacht voor een copieuze fonduemaaltijd met kroketjes…