Mediameiske’s Weblog

Archive for the ‘Mode’ Category

…soms wel ingewikkeld. Dat was m’n gedachte toen ik daarnet de belangrijkste wintertrends probeerde te distilleren uit zowat zevenhonderd catwalkfoto’s. Want da’s natuurlijk de clue van modejournalistiek: niet zomaar collectie per collectie of merk per merk beschrijven, maar de kijker of lezer een algemeen overzicht geven van wat er komen gaat. Gelukkig merk ik dat ik duidelijk niet de enige ben die ermee worstel. Wanneer ik op modesites lees dat de wintermode 2009/2010 een kwestie van mixen en matchen is en “alles kan en alles mag” dan klinkt dat wel heel erg déjà vu in de oren. Of nog zo eentje: “Modeontwerpers laten zich inspireren door de jaren 30, 40, 60, 70, 80 en 90.” Tja, op die manier kan je nooit de bal misslaan natuurlijk…

Advertenties

Sons

Mocht je me vragen vijf redenen op te sommen waarom ik m’n werk zo leuk vind, dan zou één van de eerste zijn: omdat er ook muziek aan te pas komt. Beeld mag dan de belangrijkste bestaansreden van tv zijn; geluid is minstens zo belangrijk. Ik kan me immens ergeren aan een foute plaat op mooie beelden of aan veel te voor de hand liggende muziek. Zoals C’est beau la bourgeoisie van Disco Bitch op een verslag van een luxebeurs bijvoorbeeld.

Vandaar dat ik me al het hele weekend afvraag welke muziek ik zou monteren op een reportage over het nieuwe, hippe schoenmuseum Sons in Kruishoutem. Nancy Sinatra met These Boots Are Made For Walking en Blue Suede Shoes van Elvis vielen meteen af wegens te getelefoneerd. High Heels van The Van Jets is nog een twijfelgeval omdat het misschien niet het juiste ritme heeft. Shoes van Tiga zit eveneens nog in de twijfelzone, maar dan om andere redenen: wel het juist ritme, vrij recent, maar misschien net een tikje té evident? Voorlopig haalt Whitest Boy Alive het met High on the heels. Onder meer dankzij het dansbare ritme en het wat bevreemdende begin. Trouwens, ook al je geen schoenenliefhebber bent, is SONS een bezoek waard. Al was het maar om je te vergapen aan de atypische architectuur die plots opduikt ergens in de Vlaamse Ardennen. Het gebouw was ooit eigendom van wijlen cultuurmecenas Emille Veranneman (en daarmee heeft het al een tot de verbeelding sprekende voorgeschiedenis). Architect Lode Uytterschaut toverde het om tot een massief en indrukwekkend volume.  See for yourself vanaf 4 juni!

_i4w16311

Bij ons blijven de beelden nog even in de ijskast, maar misschien heb je het elders al gezien of gelezen: Chris Janssens stelde onlangs de wintercollectie van de naar haar genoemde collectie voor. En in één adem beleefde ook “No Label” z’n vuurdoop. No Label is het speelse zusje van Chris Janssens.

Zoals dat hoort bij dit soort modeshows werd een legertje bv’s opgetrommeld voor het catwalk-werk. Dat gebeurt natuurlijk wel vaker, maar over deze show was duidelijk nagedacht: kort maar krachtig, vlotjes aan mekaar gepraat door Els Tibau en op de muziek van een Britse live-zangeres die je zowat omver blies eens ze haar keel openzette. Even twijfelde ik nog om de handmicrofoon aan te schakelen, zodat ik de zang achteraf ook voor de montage zou kunnen gebruiken. Ooit heb ik echter op die manier een prijsuitreiking in de war gestuurd omdat onze microfoon op dezelfde frequentie werkte als die van de presentator. En geloof me: dat levert een hels lawaai op. Dus, lesje voor tv-reporters in spe: als je je microfoon wilt aanschakelen op het moment dat ook de presentator of artiest tijdens een evenement dat wil doen: steeds checken dat ze niet op dezelfde frequentie werken. Soit, dat had ik zondag dus niet nagevraagd en om geen risico te lopen, liet ik het idee maar achterwege. Beetje spijtig…

Na de show wilde ik nog enkele quotes te sprokkelen van bv’s. Zo gezegd,.. niet zo makkelijk gedaan. De Rode Loper en wijzelf waren de enige tv-ploegen. Gelukkig, want de receptieruimte was de perfecte personificatie van de uitdrukking “als haringen in een ton”. Bovendien was er geen bv meer te bespeuren. Snel nog eens terug naar de catwalkruimte en backstage. Opnieuw: geen bekend gezicht te bekennen. Ik begon te vrezen dat we ergens de quotes van de eeuw aan het mislopen waren, maar de lichtjes verloren uitdrukking in de ogen van de Rode Loper-crew stelde me enigzins gerust dat zij in hetzelfde afwachtende schuitje zaten.

Een wijntje halen dan maar, dat we snel achterover sloegen toen er opeens wel een bekend gezicht opdook. En van één, kwamen er twee, drie… Mensen interviewen op recepties is al niet m’n meest favoriete bezigheid. Mensen interviewen op overvolle recepties nog veel minder. Maar uiteindelijk konden we huiswaarts met mooie beelden en enkele quotes die ook nog iets om het lijf hadden. Ik weet nu al dat ik me ga amuseren tijdens de montage!

Eigenlijk weet ik maar al te goed dat het geen goed idee is om met een fotootje richting kapper te gaan met de woorden: “Zo wil ik het ook”. Omdat zoiets meestal teleurstellend afloopt.

Maar nu moet ik me wel heel erg inhouden om het bovenstaande prentje niet onder de neus van een kapper te schuiven. Het komt trouwens uit de nieuwe winterlijn van mod’s hair. Voor dit kapsel haalden ze de mosterd uit de eighties en dat vind ik helemaal geweldig.  

Daarnet heb ik ook al zitten Googelen hoe Sammy Jo uit Dynasty er ook al weer uitzag. Zo dus. Maar da’s misschien een beetje overdreven om er nu nog zo bij te lopen.

Ik zit duidelijk in een eighties-trip…

Sinds m’n weegschaal 15 kilo meer aanwijst dan ik zou willen, ben ik niet meer zo’n shoppingfanaat. Dat klinkt wellicht vreemd uit de mond van iemand die in de lifestylewereld werkt en om den brode regelmatig op modeshows te vinden is. Begrijp me niet verkeerd, ik ben een modefan, ik hou van modeshows, mode is glamour, mode is dromen,… Een droom die meestal abrupt eindigt wanneer ik in het pashokje sta. Dan blijkt dat dat zijden bloesje dat zo beeldig leek op de paspop of in de folder, meer weg heeft van een op hol geslagen vaatdoek als het rond m’n lijf hangt… Van shoppen word ik dus meestal niet vrolijk. Integendeel, dat is net het moment waarop je me vooral niét tegen het lijf wilt lopen. En m’n humeur gaat helemaal de dieperik in als er nergens in het pashokje een spiegel te bespeuren valt. Te weinig haakjes of geen extra bankje zodat ik m’n eigen kleren op de grond moet gooien? Daar kan ik nog mee leven. Je hoort me zelfs niet morren als het gordijntje niet goed sluit (en laten we wel wezen, het aantal goed sluitende gordijntjes is nog steeds in de minderheid). Maar m’n verkeerd gepositioneerde rondingen en bultjes laten keuren in het bijzijn van een leger vrouwelijke klanten, aangevoerd door drie verkoopsters en een handvol verveeld voor zich uitkijkende mannen? Daar word ik dus behoorlijk chagrijnig van. Het liefst zou ik op zo’n moment de uitgezochte kleding op een hoopje in een hoek gooien en de winkel uitwandelen. Maar doordat ik die shoppingtochten altijd tot het laatste moment weet uit te stellen, heb ik daar meestal de tijd niet voor. Dus raak ik steeds meer bedreven in het pijlsnel m’n hokje uitflitsen, een kwart draai maken voor de spiegel, om vervolgens terug in het pashokje te flitsen. Clark Kent uit Smallville kan er nog iets van leren. De beslissingstijd die ik nodig heb om al of niet iets te kopen, duurt bij mij soms welgeteld drie nanoseconden, ook al is het risico groot dat m’n eigen spiegel me straks onverbiddelijk zal wijzen op die of die ronding die niet helemaal flatterend in de verf gezet wordt. “Ik dieet wel tot het me perfect past”, maak ik mezelf dan wijs. Yeah right. Ik begrijp niet waarom zelfs de duurdere merkboetieks duizenden euro’s spenderen aan de inrichting van hun zaak om dan te besparen op een paar extra spiegels. Wellicht is er een commerciële reden voor en ik trap er ongetwijfeld met open ogen in.

Wie dacht dat het comfort in pashokjes steeds recht evenredig is met de prijs van de kledij, heeft het dus mis. Laatst nog een bloesje gekocht in de Promo Fashion. Yep, in de Promo Fashion, niet bepaald de ‘hot spot’ van de week onder hippe lui. Maar verdorie, je kan er wel eens leuke stuks op de kop tikken, voor weinig geld en bovendien: hun pashokjes sluiten perfect en er hangt nog een spiegel in ook!

PS: En dat zeg ik heus niet omdat m’n moeder daar werkt 🙂