Mediameiske’s Weblog

Archive for december 2008

Sommigen ergeren zich aan de kerstmannetjes die huizen beklimmen. Of aan de glimmende decoratie die van alle kanten in je ogen priemt.  Anderen krijgen het op hun heupen van het rotcommerciële karakter van Kerstmis of van “La Grande Bouffe” die onvermijdelijk twee opeenvolgende weken in je maag gesplitst wordt. Ik heb mezelf nog niet kunnen betrappen op dat soort ergernissen. Eigenlijk vind ik die zotte weken best amusant en volg ik de eindejaarsgekte voor zover het me zint en schikt.
Eigenlijk is er maar één iets dat me stoort in deze periode van het jaar. Ergernis is een te zwaar woord. Nou, een ergernisje dan: Virtuele kerstkaarten. Ze zijn meestal zo onpersoonlijk. En wat doe je ermee eens je ze gelezen hebt? Een echt kaartje zet je op de schouw of je hangt ze aan een wasknijper. Dan kan iedereen die op bezoek komt zien hoe populair je wel bent. In de tweede week van januari belanden ze meestal in een doos waar ze je verder niet meer storen. Maar zo’n virtuele kaart belast je mailbox (die meestal al met een indigestie kampt) en belandt tussen de “serieuze” mails. Deleten is zo oneerbiedig en kan ik, softie als ik ben, niet over m’n hart krijgen. Vandaar dat ik sinds deze week een nieuw submapje gecreëerd heb: “wensen”. Daar verdwijnen alle virtuele wenskaarten in. Ik zie na de feestdagen wel wat ik ermee doe…
Advertenties

clock

5 uur op een zondagmorgen is echt geen uur om een blogbericht te schrijven, maar ik kan het niet helpen: m’n bioritme is een janboel. Nochtans had ik op kerstdag goeie voornemens: eindelijk eens een normale levensstijl en –ritme respecteren. Tja, onder invloed van een kort, maar hevig buikgriepje maakt een mens ambitieuze plannen….

Vrijdag was ik overdag nog enigszins bedwelmd door de virussen (of waren het bacteriën?), maar vrijdagnacht liep het compleet uit de hand. Om drie uur zaterdagochtend zat ik nog steeds te tokkelen, te googelen, te youtuben,… alsof het tien uur op een doordeweekse maandagochtend was. En het is allemaal de schuld van Valentijn. Inderdaad, die Valentijn die mannen het perfecte excuus biedt om minstens één keer per jaar, al dan niet ongegeneerd, een spannend lingeriesetje te kopen.

 

Niet dat ik zelf in zo’n romantische bui ben, daar leent m’n privé-leven zich momenteel niet voor. M’n interesse voor de liefdesgod is louter professioneel. De voorbije jaren had ik Valentijn links laten liggen. Maar in 2009 wil ik het toch eens wagen: een reportage over het liefdesfeest met een originele inslag. Het woord is gevallen: “origineel”. Ik laat het nog even nazinderen: Valentijn….origineel…. Ik vermeldde wellicht al dat ik in een ambitieuze bui ben…? Bovendien moet je weten dat ik met enkele beperkingen kamp. De reportage moet toegankelijk, maar ook redactioneel, informatief van aard zijn. Zomaar wat persmappen van bekende merken bijeen scharrelen en wat foto’s op antenne zwieren is dus geen optie. En origineel al evenmin.

Te kinky is eveneens “not done”, want de reportage zal uitgezonden worden op een uur dat kindjes gewoonlijk wakker zijn.

 

Maar ergens in m’n achterhoofd is een idee aan het rijpen. De vorm was geen probleem, die wist ik meteen al. Dan de inhoud nog… “Miljaar, ben ik echt zo oppervlakkig”, panikeerde ik eerst nog. Maar geen nood, na m’n nachtelijke laptop-escapades wordt ook de inhoud steeds concreter. Nu nog de geschikte contactpersonen zoeken en uitvogelen hoe ik dat allemaal gefilmd ga krijgen in een aanvaardbare tijdsspanne… Televisie, het blijft boeiend!

Gisteren laat, heel laat thuisgekomen van een lange werkdag. Nog net op tijd om Married with Children op VTM mee te pikken. Ideaal om alle spanning van de voorbije dag weg te lachen. Toen ik daarna m’n tv-moment afrondde met een zaprondje langs alle Nederlandstalige zenders, viel het me op dat ik weeral in een potje poker terecht kwam. De laatste weken zijn zowel 2BE, Jimtv als VT4 blijkbaar gebeten door het pokerspelletje. Bij 2BE kan het er zelfs vanaf om twee Vlaamse commentatoren in te schakelen (één van hen is trouwens autosportjournalist Peter Baert).

 

Nu vraag ik me af: stonden de pokerprogramma’s in het soldenkraam op de internationale televisiemarkt? Of is er een nieuwe trend waar ik niets van afweet en is heel Vlaanderen plots aan het pokeren geslagen?

Ik lever niet zo snel kritiek op tv-programma’s. Zelf voor tv werken heeft me duidelijk minzamer gemaakt. Maar nu moet het me toch van het hart: Toen ik gisteren tijdens een zapronde even bij het Sportgala bleef hangen, kreeg ik plots last van plaatsvervangende schaamte. Ik was net op tijd om een “grappig” filmpje met in de hoofdrol Kim Gevaert en Philippe Geubels mee te pikken. Juist: “grappig” omringd door grote aanhalingstekens, want mijn god, wat was dat flauw zeg. Nochtans kan ik die Geubels wel hebben. Zelfs z’n “ik vertel alles op dezelfde toon, dan wordt het vanzelf grappig”-gimmick ben ik nog lang niet beu. Helaas was de stand upper overgeleverd aan een inspiratieloze scenarist die of weinig tijd had of dringend met vakantie moet. Of had Geubels het filmpje zelf bedacht?

Misschien volgden er later in de uitzending nog filmpjes die wel grappig waren, maar ik heb er de brui aan gegeven. Nochtans kan ik wel wat hebben als het op flauwe moppen aankomt (think Urbanus). Maar dit was gewoon onnozel en een nationale omroep onwaardig.

Vandaag even overvallen door een diepe schaamte: ik moest een tekst inlezen waarin het woord “gipsplaten” voorkwam. Pas bij het monteren van de tekst kom ik tot de vaststelling dat ik tot twee keer toe “hipsplaten” ingelezen heb…

Tja, ondanks een jaar lang intensieve logopedie en bijna vier jaar voice-over werk, geldt blijkbaar het motto: You can take the girl out of West-Flanders, but you can’t take West-Flanders out of the girl…. Gelukkig knip ik zelf m’n teksten!