Mediameiske’s Weblog

Archive for juni 2008

Zopas m’n tweede Luisterrijk-avontuur afgerond: De vrouwen van Stepford van Ira Levin. Het boek is al twee keer verfilmd: in 1975 en in 2004. Aangezien ik geen van beide gezien heb, kon ik met een schone lei beginnen. Eerst het goede nieuws: De vrouwen van Stepford is een fantastisch geschreven boek. Ruim drie uur lang word je ondergedompeld in een onderkoelde spanning.

Opgelet, zij die het boek nog willen (luister)lezen: misschien komt er nu een ieniemienie-spoilertje aan…

Ik hou van een verrassend einde. Een finale die je recht in het gezicht een klets geeft. En met die ingetogen spanningsopbouw van Ira Levin had ik dat wel verwacht. Maar dat gebeurde dus niet. Het boek eindigde nogal dunnetjes met een open einde. En laat ik nu net een hekel hebben aan open eindes…

Maar als je het soort lezer bent voor wie de reis belangrijker is dan de bestemming, dan is De vrouwen van Stepford zeker een aanrader!

 

 

Maandagavond doodmoe in de zetel gerold. Net op tijd om op Vijftv de tweede helft van de veelbesproken documentaire over de huwelijkscrisis van Jo Vally mee te pikken. Vervolgens gewacht tot m’n brein één of andere gefundeerde mening hierover zou produceren, maar tevergeefs. “Gelukkig bestaan daar tv-recensenten voor”, dacht ik nog. Ben ik blij dat ik niet in hun schoenen sta. Hoe schrijf je een recensie over een staaltje televisie dat kant noch wal lijkt te raken? Dat bij mij weinig tot geen emotie uitlokte (zelfs geen ergernis), tenzij misschien een beetje sympathie voor Marcella? En ook wel een vorm van plaatsvervangende schaamte toen Jo goedkeurend onder het laken keek en z’n onderdaan liefkozend met “Schwiebel” toesprak. De reportage fladderde doodgemoedereerd van dit soort onderbroekenlol naar het harde, definitieve gesprek op het einde. Nou ja van “definitief” is niet echt sprake gezien het open einde. Dat brengt me bij de vraag: Waarom koos Vijftv niet voor een docureeks in plaats van deze eenmalige losse flodder? Ongetwijfeld goed voor vlammende recensies, verontwaardigde lezersbrieven en dito blogberichten. Maar kijkcijfers gegarandeerd. Voor foute televisie is er wel degelijk een publiek, een groot zelfs, maar je moet het wel kweken…

Les 7 van Start to Run zit er net op. Ik dacht deze morgen, na een geslaagde nachtrust: “Laat ik eens ferm uit de hoek komen en ’s ochtends gaan lopen. Dan zal ik vast als een wandelende energiebom aan de werkweek beginnen”. Wel, dat viel effe tegen. Weet je wat ik na thuiskomst gedaan heb? Een kwartier lang zitten geeuwen. Onophoudelijk. Het was sterker dan mezelf. De ene geeuw na de andere kwam spontaan naar boven.  Het was geen zicht vermoed ik. Onelegant ook. En nu vraag ik je, ja jij daar ervaren sporter: is dat normaal? Dat ik zit te geeuwen na een half uur sporten bedoel ik. Dat ik onelegant geeuw, daar heb ik me ondertussen bij neergelegd…

Ooit vertelde ik op deze blog dat ik verslaafd ben aan luistercd’s. Maar nu ik sinds kort over én een Visa én een mp3-speler beschik, is het hek helemaal van de dam vrees ik. Want nu kan ik zonder me moe te maken m’n leeshonger instant bevredigen dankzij LuisterrijkNl.

Met een mega grote hoofdtelefoon op m’n kop en m’n mp3-speler in m’n broekzak voel ik me de queen of multitasking (da’s eerlijk gezegd voor het eerst in m’n leven, want multitasking ligt me niet zo). Strijken, afwassen, de koelkast ontmesten,… het was nog nooit zo leuk. Op deze pagina hou ik voortaan m’n luister-avonturen bij.

Volgende week gaat de tv-zender waarvoor ik werk in zomermodus. Komkommertijd dus, hoor ik je denken tot hier. Nou, vergeet dat maar. Terwijl andere zenders soms iets te veel op de repeat-functie durven drukken, gaan wij hier in overdrive met een stortvloed nieuwe programma’s en een andere invulling van bestaande programma’s. Het programma waarvoor ik werk valt in de laatste categorie. In de realiteit wil dat vooral zeggen dat er meer gefilmd wordt met de presentatrice. Maar dat moet allemaal binnen een aanvaardbaar aantal opnamedagen. Het is nu de vierde keer dat ik de overgang van het “gewone” seizoen naar de zomerprogrammatie meemaak en dat verloopt altijd een beetje stroef. Terwijl je nog met je ene been in het voorjaar staat, moet je al volop puzzelen met opname- en uitzendschema’s voor de zomer. Maar sinds gisteren begin ik eindelijk toch wat klaarheid te zien in de mist. En nu maar hopen dat de puzzel uiteindelijk netjes samenvalt…  En ondertussen ook al aan september denken, want dan staat er weer heel wat nieuws op het programma. Spannend, dat wel!

Tags:

Dat mochten we natuurlijk niet missen: de première van de Sex and the City-film. Een collega en ik er dus op de première-avond naartoe.  Blijkbaar beperkt de SATC-hype zich tot BV-kringen ofwel is Kortrijk te ver: Twee zalen had Kinepolis voorzien voor een vrouwelijke overrompeling: De onze was voor de helft gevuld en in de andere was het wellicht niet veel beter.

Ik had Tine Reymen in De Rode Loper maandag horen zeggen dat dit geen film is en ze heeft nog gelijk ook. Dit is geen film, maar een veel te lang uitgesponnen aflevering van de sitcom. Nochtans ben ik de eerste om volmondig ja te zeggen tegen pretentieloos amusement. Pretentieloos? Dat zeker. Amusement? Slechts bij momenten.

2 uur en 24 minuten duurt het om Carrie en Big weer verzoend te krijgen (oeps spoiler!) en dat is een dikke 60 minuten te lang. Nochtans kan je het scenario gemakkelijk uitschrijven op een servetje. Op zich niet zo’n probleem, maar wat wel problematischer is zijn de personages. Carrie is uitgegroeid tot een drammerige drama queen. Was Miranda als cynische bitch in de serie nog een interessant personage; in de film is ze gewoon een vervelend wijf. Van Charlotte weet ik enkel nog dat ze nog steeds het gibberende meisje uithangt. Verder heb ik me vooral zitten afvragen hoe Kristin Davis het doet om er op haar 43ste er geen dag ouder dan 30 uit te zien. Ok, dit is film en een shot Botox is zo gezet, maar toch..

Spijtig dat bepaalde karakters niet meer uit de verf kwamen: zoals Mr. Big. Waar is die gevatte zakenman van toen? Of Gay-people Stanford en Anthony die te weinig in beeld kwamen om voor echte animo te zorgen.  En Enid Frick, de hoofdredacteur van Vogue. Maar wat is er in godsnaam gebeurd met Candice Bergen? Zwaar ziek geweest? Nochtans het type vrouw in de categorie “zo zou ik er ook willen uitzien na m’n menopauze”; ziet ze er nu zorgwekkend opgeblazen uit. 

Wie wel nog steeds ravissant voor de dag komt is Kim Cattrall als Samantha. Gelukkig was haar personage er nog. Het was zo ongeveer de enige reden dat ik een paar keer echt heb kunnen lachen.

Laat je niets wijsmaken, de hoofdrol in deze film is niet voor Sarah Jessica Parker maar voor Manolo Blahnik, Vivienne Westwood, Louis Vuitton, Chanel, Dior, Diane von Furstenberg, Prada, Versace, Gucci, Oscar de la Renta, Christian Lacroix, enz… Product placement? Are you kidding?

Zo krijgt SATC toch nog een spannend element: je vraagt je voortdurend af in welke outfit ze de hoofdpersonages nu weer gewurmd hebben. Mooie kleren dus en mooie beelden ook (maar je verwacht natuurlijk niets anders van zo’n big budget-productie). En als je al die vrouwen beu bent, kan je je nog vergapen aan lekker ding Jerry “Smith” Jerrod.

SATC is een film waar de vorm het gehaald heeft op de inhoud. Ik moést ‘m gezien hebben, maar in tegenstelling tot de serie is de kans klein dat ik de film nog een tweede keer ga bekijken…  

PS: hier vind je een interessant overzicht van het product placement in SATC.  

Gisteren moest ik een interview voorbereiden met een schrijver. Ik moest ‘m niet zelf interviewen, enkel het voorbereidingswerk behoorde tot m’n takenpakket. Maar dat was al genoeg om m’n stresslevels tot ongeziene pieken te jagen. Ik ben namelijk een beetje bang van schrijvers. Schrijvers zijn slimme mensen, die veel leniger met de Nederlandse taal omspringen dan ik ooit zal kunnen. Bovendien was dit niet zomaar een schrijver. Het was ‘en plus’ ook nog eens een journalist. Een schrijvende journalist dus of een schrijver die gewoon is om zelf vragen te stellen. Oh horror! In gedachten zag ik hoe hij met een verveelde grijns al m’n vragen één voor één op de clichéberg mikte. Ik las de mens z’n boek helemaal uit, maar toch was ik nog steeds niet zeker over de vragen die ik ‘m wou stellen. Helaas laat de dagelijkse tv-realiteit weinig ruimte voor onzekerheid. Dus moesten die vragen op zeker moment gewoon gemaild worden. Al was het dan met een bibberende hand…

En toen kreeg ik een mailtje terug: “Perfecte vragen. Daar heb ik weinig aan toe te voegen!” En toen ging ik even zweven en haalde m’n zelfbeeld even een ongezien piekje. Even, want binnen twee weken moet ik wéér zo’n interview met een ‘schrijver streepje journalist’ voorbereiden. En ook al klonk ook die mens best aimabel aan de telefoon: ik weet nu al dat de ellende weer helemaal van vooraf aan begint…