Mediameiske’s Weblog

Archive for mei 2008

Hey, dat was lang geleden! Wim Oosterlinck haalt nog eens de krant. En hij heeft een interessante tip (die hij dan weer bij Radio 1 gehaald heeft) om intelligenter door het leven te stappen: Af en toe via een andere weg naar je werk rijden. Je hersenen maken daardoor nieuwe verbinden wat je denkkracht verhoogt. Hmm… hoe zou ik morgen eens naar m’n werk rijden?

Trouwens: ik rij elke dag via één bepaalde route naar m’n werk en keer terug via een andere. Wat zou dat zeggen over m’n intellgentie?

Advertenties

Bijna drie jaar heb ik voor de radio gewerkt. Maar ongeveer een jaar geleden stierf de zender waarvoor ik werkte een stille dood en daarmee ook m’n nog prille radiocarrière. Spijtig, want er viel nog zo veel te leren, zo veel te experimenteren. Begrijp me niet verkeerd: m’n werk voor tv doe ik met hart en ziel (het is ook niet het soort werk dat je lang tegen je zin kunt volhouden). Maar ergens hoop ik toch dat ik tv en radio ooit weer kan combineren. Al is het maar één uurtje radio maken per week. Want radio, da’s toch een beetje spelen, spelen met taal, spelen met muziek… 

Ik moest er vanmiddag weer aan denken toen ik tijdens het schrijven van scenario’s naar Donna luisterde via internet. Ik ben dan zo’n radiogek die niet altijd gewoon wil luisteren, maar soms ook al eens de livestream aan zet zodat ik kan binnen piepen in de studio. En toen zag ik Dave Peeters die een soort handbal aan het spelen was met de technicus. Een uur later, ik klik wat schermen weg en kom weer bij m’n realPlayer terecht. Wat zie ik: Dave Peeters is nog steeds een soort handbal aan het spelen met de technicus. Nog steeds tot groot jolijt van hen beiden. Ik zei het hé: Radio maken is altijd een beetje spelen….

Tags:

Er zijn van die dagen, dat m’n werk op een soort hobby lijkt. Dagen waarop geen dwingende deadline achter me aan holt, ik niet geplaagd wordt door writers block en geen lastige telefoons of mails moet beantwoorden. En als je dan ook nog eens uitgenodigd wordt om je te gaan verdiepen in de nieuwste make-uptrends (ik geef het toe, ik ben een echt meisje…) dan is het plaatje compleet.

Donderdag stelde M.A.C Cosmetics de herfst- en wintercollectie voor in het, overigens wondermooie, designhotel Be Manos in Brussel. Make-up artists David Stella en Lyne Desnoyers zijn niet alleen bedreven en gedreven in hun vak, ze krijgen het ook goed uitgelegd en zijn niet bang van een camera.  Altijd handig voor een cameraploeg…

Ik heb vooral onthouden dat de suprematie van gloss voorbij is. De lippen ogen mat ofwel ligt er een subtiel gesatineerd laagje op. En lippenstift is aan een inhaalmanoeuvre bezig: “Denk aan alle facetten van rood: oranjerood, rozerood, paarsrood, rood-rood,…”, aldus David.  Helaas, als de schepper je, zoals ik, opgezadeld heeft met een streepjescode, in plaats van met zwoele Angelina Jolie-lippen waag je je beter niet aan knalrood…” Als je kleine lippen hebt, kan je ze groter laten lijken door in het midden een lichtere kleur aan te brengen zodat je van die “kissable lips” krijgt”, troost David me. “En remember, alles wat je naar voren wilt halen, maak je lichter en glanzend en alles wat je wilt verdoezelen, maak je matter en geef je wat meer schaduw”, voegde hij er nog aan toe. En zo werd het weer een leerrijke middag…  

Tags:

Gisteren uiteten geweest en er 90 euro lichter buiten gewandeld voor een aperitief, côte-à-l’os, fles huiswijn en koffie + thee achteraf. Dit alles om twee hongerige magen te vullen. Niet bepaald goedkoop dus, maar wel lekker. M’n complimenten aan de chef, die voor alle duidelijkheid niet dezelfde is als de zaakvoerder. Want die stond in de zaal en kwam ons, vrolijk grapjurkend, bedienen. En:

– Hij serveerde de wijn terwijl één van de aperitiefjes nog ruim half gevuld was.

– Hij liet de wijn niet voorproeven.

– Hij vroeg niet of we nog een dessert willen, maar beperkte zich tot een kort “nog een koffietje?” (Alhoewel ik zeker weet dat er desserts op z’n kaart staan).

– Hij vroeg zelf of we de rekening wensten, waarmee hij voor een primeur zorgde in m’n carrière als restaurantklant.

Wel meneer de zaakvoerder, je vrolijk grapjurkende “hoe krijg ik iedereen zo snel mogelijk m’n deur uit“-offensief heeft gewerkt bij ons. Zo goed zelfs dat je ons niet meer terugziet…  

Tags:

Toegegeven, ik moet nog wennen aan bepaalde aspecten van het single-bestaan. Zoals daar zijn: hoe kets je een versierpoging af? Eentje die je absoluut niet had zien aankomen, waarin je niet geïnteresseerd bent en die nota bene komt van iemand die (als ik de kwatongen mag geloven, enkel nog voor de business, maar soit) getrouwd is? Er zijn zo van die dagen dat je achteraf denkt: had ik maar dit of dat gezegd. Maar nu, ruim 24 uur na de feiten, weet ik nog steeds niet wat ik beter had gezegd. Of is m’n halfslachtige poging om op een casual toontje langs de uitnodiging heen te fietsen toch geslaagd? Is de boodschap aangekomen? Geen idee en dat knaagt aan me. Ondertussen ben ik me al 24 uur het hoofd aan het breken over de verkeerde signalen die ik onbewust in het verleden misschien uitgestuurd heb en hoe ik ze in het vervolg kan vermijden. Hopelijk leveren m’n emotionele voelsprieten in de omgekeerde richting beter werk…