Mediameiske’s Weblog

Archive for april 2008

Gisteren weerklonk dit plots op de radio. Ik heb ‘m uitgezet. Te pijnlijk herkenbaar. Want weet je: ik ga dit jaar scheiden. Zo, het is eruit. Het voelt nog altijd vies aan om de woorden uit te spreken en ze neergeschreven zien bezorgt me een vreemde kronkel in de maag. Buitenstaanders vinden dat het te lang duurt, dat scheidingsproces. De beslissing viel vorige zomer, op 17 juli. We zullen pas dit jaar in september officieel gescheiden zijn en pas dan trek ik uit dit, voorlopig nog, echtelijke huis. Niet dat er zoveel discussie is over wie het bankstel of de koelkast meeneemt. Er is zelfs helemaal geen discussie. We hebben het gewoon te lang laten aanslepen, te lang de harde beslissingen uitgesteld, het bezoek aan de notaris voor ons uitgeschoven… Want eigenlijk zijn we best goede vrienden, meer zelfs, ik weet dat ik met deze scheiding m’n beste vriend opgeef. Toch weten we dat we niet gemaakt zijn om getrouwd te blijven. En dus moet je loslaten, op een positieve manier afsluiten… Ik ben niet goed in “de bladzijde omslaan” en erover schrijver gaat me nog veel minder goed af. En toen las ik dit:

En hoewel weer eens werd bewezen dat niets voor de eeuwigheid is, leerde ik ook dat scheiden van een mooi mens niet synoniem is aan een mislukt huwelijk. De man was gelukt, het huwelijk ook. Nu is het voorbij.

Zo goed en bondig had ik het zelf niet kunnen omschrijven… Vandaar maar even de mosterd gehaald bij Zezunja.

Advertenties

3.15 uur gisterenochtend. Ik schiet wakker in de zetel. Het zullen meteen de laatste uren zijn die ik die dag geslapen heb, maar dat besef ik nog niet. Ik strompel naar m’n bed en probeer de slaap te vatten. Er gebeurt niks. Een uur later lig ik nog steeds klaarwakker én onrustig te woelen. Dan maar weer naar beneden, achter m’n computer: al wat werk verzetten dat vandaag sowieso moet gebeuren. Ook m’n boekhouding krijgt een update. Het zorgt voor een bevredigende rust in m’n hoofd. Maar ondertussen is het 7 uur en schreeuwt de dagtaak om aandacht, want om 8 uur moet ik 25 kilometer verderop staan. Ik strompel weer, dit keer in de richting van de badkamer en vervolgens gaat het, schuifel, schuifel, naar m’n auto. En zo rijd ik in het gezelschap van een knoert van een ochtendhumeur naar m’n werk. De nationale radio’s bieden geen soelaas. Ik ben sowieso al moeilijk te pruimen voor ochtendshows vol gekwetter en zeker vandaag niet. Dan maar afgestemd op FM Gold, een regionale zender gespecialiseerd in oldies. En daar durven al eens, om het maar met een cliché-term uit te drukken, redelijk foute platen tussenzitten. Zoals vandaag. Opeens schalde “Als het gras twee kontjes hoog is. Helahi. Helahop” uit m’n boxen. En toen moest ik lachen… Erger zelf, ik ben ook nog beginnen meezingen ook! Het zal ongetwijfeld geen zicht geweest zijn en wellicht ook heel slecht voor m’n “cool”-factor. Maar m’n ochtendhumeur, dat ben ik wel kwijt!

Ik heb een paar kijkgewoontes die je op z’n minst een beetje vreemd kan noemen. Zo raak ik van tijd tot tijd verslingerd aan programma’s waarvan ik de doelgroep al minstens twee decennia ontgroeid ben. Vooral verhalen over spoken en andere hocus pocus. Harry Potter is uiteraard een must ten huize Mediameiske. Maar herinner je je ook nog, “Sabrina, the teenage witch”? Wel, euh, dit is een bekentenis die ik niet zomaar in iedere groep durf te gooien, maar ik heb dus het eerste seizoen op dvd liggen. PS: Nota aan mezelf: dringend een stukje schrijven over de dvd van Curb your Enthusiasm die ik gisteren kocht, kwestie van m’n imago niet helemaal aan diggelen te slaan. Maar terug naar Sabrina: Die komt op haar zestiende te weten dat ze net zoals haar vader en tantes toverkracht bezit, dat haar kat kan praten en dat je via de linnenkast naar een bovennatuurlijke wereld kan reizen. Spijtig dat de scenaristen na een paar seizoenen duidelijk met een writers block kampten. De reeks eindigde in 2003 als een wel erg flauw doorslagje van Friends, maar in de beginjaren waren de verhalen nog gevat en inventief. Zeg nu zelf, zou je dat ook niet willen zo’n huisdier met zwarte humor? Of een tante die je komt ophalen voor een reisje naar Pleasuredome: een oord met onder andere een kamer vol verrukkelijke alleenstaande mannen en een restaurant waar overzoete, slankmakende dessertjes verkocht worden? Het moraliserende vingertje van Sabrina, the Teenage Witch moet je er voor lief bij nemen. Het blijven nu eenmaal Amerikanen die dit gemaakt hebben.

Vlaamse scenaristen hebben haar gelukkig minder last van. Sinds enkele weken loopt op VTM het tweede seizoen van de spokenreeks Booh!. Goed uitgewerkte scenario’s, prachtige decors en kostuums maken van deze serie een aangenaam tijdverdrijf. Zelfs als je lagere schoolboeken al lang onder een dikke laag stof liggen! En voor zij die een politiek correct excuus willen: ook de onnavolgbare Frank Focketyn doet mee!

Tags:

De autopromotie van één bekijk ik meestal met een mengeling van gezonde jaloezie en oprechte bewondering. Hun imagospotjes bijvoorbeeld zijn fenomenaal, zoals Duimen begint bij één (ondertussen heb ik nog tevergeefs gezocht naar een link naar die andere: “Schaterlachen begint bij één”). Maar de trailer voor “de tabel van Mendelejev” valt me nu toch wat tegen. Nog maar eens Eddy Wally, die nog maar eens over een resem versprekingen stuitert? Pff, net iets te vaak gezien om nog grappig te zijn. Bovendien weiger ik te geloven dat Eddy Wally echt zo’n stoethaspel is als ie ons wenst te doen geloven. Blijkbaar ben ik zo ongeveer wel de enige die niet kan lachen met de trailer. Enkele collega’s verslikten zich zowat in hun lunch toen ze het filmpje voor het eerst zagen en het is al duizenden keren bekeken op Youtube.  Gelukkig kan ik wel eens lachen met het programma zelf…

Tags: