Mediameiske’s Weblog

Archive for maart 2008

Luna van Maanisch had eergisteren een off-day en daar schrijft ze over zoals alleen Luna dat kan. Geweldig grappig en zóoo herkenbaar! Want ik had gisteren net zo’n dag. Een off-day komt altijd ongelegen, zeker als je nog drie uur moet visioneren van drie en een half uur rushes.  Op zaterdag werk ik liefst thuis, maar aangezien mijn budget net iets te klein is om me zelf zo’n Digital Betacam Player aan te schaffen, moest ik naar een werkvloer. Ik maak nooit notities tijdens het visioneren (omdat ik al na een kwartier niet meer wijs geraak uit m’n eigen gekriebel), maar neem er m’n laptop bij en typ alles neer. Sinds kort zijn er wat interne verhuizingen geweest op die werkvloer met als voordeel dat je tijdens het visioneren je laptop kunt aansluiten op het netwerk. Dat betekent dus dat je ook kunt mailen en internetten. En geloof me, dat heb ik gisteren met volle overgave gedaan. Dus: heb ik om het kwartier m’n mails gecheckt (compleet onnodig) en zowat alle wijvenblogs gelezen (en me daarmee enorm geamuseerd trouwens, proficiat aan iedereen die eraan meewerkte). Tussendoor me ook op een zak m&m’s gestort. Dat zorgde dan weer voor een extreem hoge suikerpiek en zo belandde m’n off-day in een nog dieper dal. Och ja, gewerkt heb ik ook. Net voldoende om te zorgen dat ik niet verantwoordelijk ben voor een met z’n vingers draaiende monteur. Maar ik heb mezelf natuurlijk flink in de zak gezet, want nu moet ik volgende week terug om de rest te visioneren. En op zo’n momenten ben ik toch blij dat ik als zelfstandige werk. Een baas zou er waarschijnlijk niet mee kunnen lachen: met zo’n wijvenblogs-lezend en m&m’s vretend personeelslid… (En voor de volledigheid: nee, ik kan me dat ook niet iedere dag permitteren, anders zou het rap gedaan zijn!)

morkmindythecompletefi1462_f.jpg

Nu lijkt het ontzettend oubollig, maar nog geen vier maanden geleden liepen Nederlanders mekaar massaal te goeiemoggelen. Zestien jaar geleden gebeurde hier in Vlaanderen hetzelfde met “Yo de mannen”. En ook in 1978 kenden ze dankzij de televisie al modewoorden: Robin Williams lanceerde toen de lichtjes onnozele begroeting: “Na-Nu Na-Nu” uit de serie Mork & Mindy. Eind jaren zeventig zat ik nog te veel in de “Klein Klein Kleutertje-fase”, dus leerde ik Mork & Mindy pas begin deze eeuw kennen toen VT4 hen nog eens vanonder het stof haalde. Je mag me altijd uit bed halen voor wat seventieshumor (interpreteer dat vooral niet al te letterlijk…). Toen ik vorige week het eerste seizoen op dvd zag liggen, grepen m’n handjes er dan ook gretig naar. Ok, de houdbaarheidsdatum van de humor is soms een tijdje overschreden, maar Robin Williams blijft ongeëvenaard als… Nou, vooral als zichzelf eigenlijk. De verzameling typetjes die elkaar aan een razendsnel tempo afwisselen hebben we natuurlijk wel vaker gezien bij hem, maar het blijft wel grappig. Vooral als je weet dat Williams z’n tekst bijna volledig bij elkaar improviseert. Dus als je op zoek bent naar wat pretentieloos amusement: “Na-Nu Na-Nu”!

Sinds m’n weegschaal 15 kilo meer aanwijst dan ik zou willen, ben ik niet meer zo’n shoppingfanaat. Dat klinkt wellicht vreemd uit de mond van iemand die in de lifestylewereld werkt en om den brode regelmatig op modeshows te vinden is. Begrijp me niet verkeerd, ik ben een modefan, ik hou van modeshows, mode is glamour, mode is dromen,… Een droom die meestal abrupt eindigt wanneer ik in het pashokje sta. Dan blijkt dat dat zijden bloesje dat zo beeldig leek op de paspop of in de folder, meer weg heeft van een op hol geslagen vaatdoek als het rond m’n lijf hangt… Van shoppen word ik dus meestal niet vrolijk. Integendeel, dat is net het moment waarop je me vooral niét tegen het lijf wilt lopen. En m’n humeur gaat helemaal de dieperik in als er nergens in het pashokje een spiegel te bespeuren valt. Te weinig haakjes of geen extra bankje zodat ik m’n eigen kleren op de grond moet gooien? Daar kan ik nog mee leven. Je hoort me zelfs niet morren als het gordijntje niet goed sluit (en laten we wel wezen, het aantal goed sluitende gordijntjes is nog steeds in de minderheid). Maar m’n verkeerd gepositioneerde rondingen en bultjes laten keuren in het bijzijn van een leger vrouwelijke klanten, aangevoerd door drie verkoopsters en een handvol verveeld voor zich uitkijkende mannen? Daar word ik dus behoorlijk chagrijnig van. Het liefst zou ik op zo’n moment de uitgezochte kleding op een hoopje in een hoek gooien en de winkel uitwandelen. Maar doordat ik die shoppingtochten altijd tot het laatste moment weet uit te stellen, heb ik daar meestal de tijd niet voor. Dus raak ik steeds meer bedreven in het pijlsnel m’n hokje uitflitsen, een kwart draai maken voor de spiegel, om vervolgens terug in het pashokje te flitsen. Clark Kent uit Smallville kan er nog iets van leren. De beslissingstijd die ik nodig heb om al of niet iets te kopen, duurt bij mij soms welgeteld drie nanoseconden, ook al is het risico groot dat m’n eigen spiegel me straks onverbiddelijk zal wijzen op die of die ronding die niet helemaal flatterend in de verf gezet wordt. “Ik dieet wel tot het me perfect past”, maak ik mezelf dan wijs. Yeah right. Ik begrijp niet waarom zelfs de duurdere merkboetieks duizenden euro’s spenderen aan de inrichting van hun zaak om dan te besparen op een paar extra spiegels. Wellicht is er een commerciële reden voor en ik trap er ongetwijfeld met open ogen in.

Wie dacht dat het comfort in pashokjes steeds recht evenredig is met de prijs van de kledij, heeft het dus mis. Laatst nog een bloesje gekocht in de Promo Fashion. Yep, in de Promo Fashion, niet bepaald de ‘hot spot’ van de week onder hippe lui. Maar verdorie, je kan er wel eens leuke stuks op de kop tikken, voor weinig geld en bovendien: hun pashokjes sluiten perfect en er hangt nog een spiegel in ook!

PS: En dat zeg ik heus niet omdat m’n moeder daar werkt 🙂