Mediameiske’s Weblog

Bericht aan de toevallige bezoeker: U had het wellicht al in de gaten dat er op deze blog niet veel leven meer zit. Tja, hoe gaat dat… Een mens kan al eens van gedacht veranderen. Over grote beslissingen, over futiliteiten en alles wat daartussen ligt. Zo kwam het dat de naam van deze blog me na een tijdje niet meer lekker zat. Het bekte niet vlot, klonk zelfs een beetje belachelijk in m’n oren. Dus werd er gezocht naar een nieuw jasje. In ’t Engels dit keer. Het werd de Picnic Guest. Daar ging ik lustig aan de slag, zoekend naar een eigen blogidentiteit. En daar ben ik nog steeds mee bezig. De Mediameiske-blog bleef ondertussen een beetje verweesd achter. Maar omdat die posts toch een fractie van m’n verleden weerspiegelen, wilde ik ze niet verloren laten gaan. Pas onlangs ontdekte ik dat het in WordPress vrij makkelijk is om berichten van de ene naar de andere blog te kopiëren. En zo geschiedde. “All this” en nog heel wat meer kan je dus hier lezen!

Advertenties

De Morgen Magazine van dit weekend, de rubriek Al Dente. M’n oog valt op de zin die in vet boven het artikel staat: “Gordon Ramsay vs. Roger Van Damme. De één is met veel enthousiasme aanwezig, de ander enkel in naam en meer niet.” Door de zinsopbouw ga ik er vanuit dat het negatieve gedeelte voor  rekening van Roger Van Damme is. Verbazing, omdat me dat net zo’n gedreven mens lijkt. Wat blijkt als je het artikel leest? Hij is inderdaad de enthousiasteling in dit artikel. Gordon Ramsey schittert door afwezigheid.

Of hoe een bepaalde woordvolgorde een totaal verkeerde indruk kan geven…

…soms wel ingewikkeld. Dat was m’n gedachte toen ik daarnet de belangrijkste wintertrends probeerde te distilleren uit zowat zevenhonderd catwalkfoto’s. Want da’s natuurlijk de clue van modejournalistiek: niet zomaar collectie per collectie of merk per merk beschrijven, maar de kijker of lezer een algemeen overzicht geven van wat er komen gaat. Gelukkig merk ik dat ik duidelijk niet de enige ben die ermee worstel. Wanneer ik op modesites lees dat de wintermode 2009/2010 een kwestie van mixen en matchen is en “alles kan en alles mag” dan klinkt dat wel heel erg déjà vu in de oren. Of nog zo eentje: “Modeontwerpers laten zich inspireren door de jaren 30, 40, 60, 70, 80 en 90.” Tja, op die manier kan je nooit de bal misslaan natuurlijk…

Posted on: juli 12, 2009

34

Vanavond op Jim gezien: Keeping up with the Kardashians: Een realitysoap rond een familie met een nest mooie dochters van verschillende vaders. De ene dochter, Kim, heeft volgens Wikipedia iets te maken met een sex tape, stelt zichzelf gewillig als decoratief element op tijdens Hollywood-feestjes en was (inderdaad “was”) bevriend met Paris Hilton. Er hebben er al voor minder een realitysoap gekregen….

In het nieuw samengestelde gezin loopt er ook nog een zoon rond die een modellencarrière ambieert, zonder dat z’n uiterlijk daar overigens een dwingende aanleiding toe geeft. Maar goed, ik ben geen model scout. De moeder doet iets met managen en met kleren. Vermoedelijk hebben die twee wat met elkaar te maken. Maar om daar zeker van te zijn zou ik meerdere afleveringen van deze soap moeten zien te verteren en ik vraag me af of dat kan zonder blijvende hersenschade op te lopen.

Gelukkig is dit in het Engels anders zou ik nog denken dat “Dokters en Dochters” ook tijdens de zomer uitgezonden wordt. Nu, er zijn nog verschillen hoor met de Man Bijt Hond-soap van de Neveneffecten. Zij zorgen er tenminste voor dat er een lijn in hun verhaaltjes zit en regelmatig kunnen ze ook nog een beroep doen op goede acteurs.

De losse, geforceerde flodders die het dagelijkse leven van de Kardashians moeten voorstellen worden historisch slecht geacteerd. Zeker weten dat het gemiddelde niveau van de toneeltjes op trouwfeesten hoger ligt.

En laten we elkaar geen Jean-Marie, Eddy of Ozzy noemen, een realitysoap mag best beïnvloed worden door een scenarist of de leidende hand van een regisseur. Maar ik vraag me toch af of de Kardashians hun dagen weten in te vullen als er geen scenarist in de buurt is. Maar ach, zolang ze dit soort hilarische tv bieden, mogen ze wat mij betreft best wat zendtijd invullen.

Posted on: juli 5, 2009

VT4 heeft van de VRM (De Vlaamse Regulator voor de Media) een boete gekregen voor het filmpje waarin Hans Otten de George Clooney in zichzelf naar boven haalt. Omdat Martini Brut zo prominent in beeld komt, oordeelde de VRM dat dit een reclamespot is en geen kwestie van sponsoring.

De boete bedraagt 2.500€, wat me meteen nieuwsgierig maakt: hoeveel zou VT4 verdiend hebben aan dit spotje?….

9044609300

 

Ik lees te weinig boeken. Tijdschriften dat wel. En ook kranten, internetpagina’s,… tot zelfs reclameblaadjes toe. Maar echte boeken? Ik ben al blij als ik er één op jaarbasis uitkrijg. En als je in de media werkt, is dat beschamend weinig. Meestal kom ik niet verder dan de moderne variant van lezen die luisterlezen heet en zelfs dat kwam er lange tijd niet meer van. Ik ben dan ook nog geen klein beetje trots dat ik ondertussen al aan pagina 130 geraakt ben van een meer dan 400 pagina’s tellende turf (alles vanaf 300 pagina’s noem ik een turf).

Toegegeven, de start in De tederheid van wolven van Stef Penney was niet makkelijk. Meermaals moest ik mezelf tot de orde roepen om vooral door te bijten. Ondertussen is de beginnerspijn voorbij en leest het boek vrij vlotjes. Maar nieuwsgierig als ik ben, wil ik toch al weten wat anderen ervan vonden en google me een weg naar recensies. En zo kom ik  bij deze terecht. Tot m’n grote verbazing wordt meteen al in de eerste zin van het artikel een deel van de afloop prijsgegeven! “Nooit gehoord van het begrip spoiler alert?”, foeter ik binnensmonds terwijl m’n ogen afdwalen naar de naam van de recensent. Niemand minder dan Kristien Hemmerechts! Ze vond het boek niet goed, dus misschien was dit wel een kleine vorm van wraak…  En al goed dat ze niet verklapt wie de dader is. Of toch…?

Sons

Mocht je me vragen vijf redenen op te sommen waarom ik m’n werk zo leuk vind, dan zou één van de eerste zijn: omdat er ook muziek aan te pas komt. Beeld mag dan de belangrijkste bestaansreden van tv zijn; geluid is minstens zo belangrijk. Ik kan me immens ergeren aan een foute plaat op mooie beelden of aan veel te voor de hand liggende muziek. Zoals C’est beau la bourgeoisie van Disco Bitch op een verslag van een luxebeurs bijvoorbeeld.

Vandaar dat ik me al het hele weekend afvraag welke muziek ik zou monteren op een reportage over het nieuwe, hippe schoenmuseum Sons in Kruishoutem. Nancy Sinatra met These Boots Are Made For Walking en Blue Suede Shoes van Elvis vielen meteen af wegens te getelefoneerd. High Heels van The Van Jets is nog een twijfelgeval omdat het misschien niet het juiste ritme heeft. Shoes van Tiga zit eveneens nog in de twijfelzone, maar dan om andere redenen: wel het juist ritme, vrij recent, maar misschien net een tikje té evident? Voorlopig haalt Whitest Boy Alive het met High on the heels. Onder meer dankzij het dansbare ritme en het wat bevreemdende begin. Trouwens, ook al je geen schoenenliefhebber bent, is SONS een bezoek waard. Al was het maar om je te vergapen aan de atypische architectuur die plots opduikt ergens in de Vlaamse Ardennen. Het gebouw was ooit eigendom van wijlen cultuurmecenas Emille Veranneman (en daarmee heeft het al een tot de verbeelding sprekende voorgeschiedenis). Architect Lode Uytterschaut toverde het om tot een massief en indrukwekkend volume.  See for yourself vanaf 4 juni!