Of hoe een bepaalde woordvolgorde een totaal verkeerde indruk kan geven…

Vanavond op Jim gezien: Keeping up with the Kardashians: Een realitysoap rond een familie met een nest mooie dochters van verschillende vaders. De ene dochter, Kim, heeft volgens Wikipedia iets te maken met een sex tape, stelt zichzelf gewillig als decoratief element op tijdens Hollywood-feestjes en was (inderdaad “was”) bevriend met Paris Hilton. Er hebben er al voor minder een realitysoap gekregen….

In het nieuw samengestelde gezin loopt er ook nog een zoon rond die een modellencarrière ambieert, zonder dat z’n uiterlijk daar overigens een dwingende aanleiding toe geeft. Maar goed, ik ben geen model scout. De moeder doet iets met managen en met kleren. Vermoedelijk hebben die twee wat met elkaar te maken. Maar om daar zeker van te zijn zou ik meerdere afleveringen van deze soap moeten zien te verteren en ik vraag me af of dat kan zonder blijvende hersenschade op te lopen.

Gelukkig is dit in het Engels anders zou ik nog denken dat “Dokters en Dochters” ook tijdens de zomer uitgezonden wordt. Nu, er zijn nog verschillen hoor met de Man Bijt Hond-soap van de Neveneffecten. Zij zorgen er tenminste voor dat er een lijn in hun verhaaltjes zit en regelmatig kunnen ze ook nog een beroep doen op goede acteurs.

De losse, geforceerde flodders die het dagelijkse leven van de Kardashians moeten voorstellen worden historisch slecht geacteerd. Zeker weten dat het gemiddelde niveau van de toneeltjes op trouwfeesten hoger ligt.

En laten we elkaar geen Jean-Marie, Eddy of Ozzy noemen, een realitysoap mag best beïnvloed worden door een scenarist of de leidende hand van een regisseur. Maar ik vraag me toch af of de Kardashians hun dagen weten in te vullen als er geen scenarist in de buurt is. Maar ach, zolang ze dit soort hilarische tv bieden, mogen ze wat mij betreft best wat zendtijd invullen.

VT4 heeft van de VRM (De Vlaamse Regulator voor de Media) een boete gekregen voor het filmpje waarin Hans Otten de George Clooney in zichzelf naar boven haalt. Omdat Martini Brut zo prominent in beeld komt, oordeelde de VRM dat dit een reclamespot is en geen kwestie van sponsoring.

De boete bedraagt 2.500€, wat me meteen nieuwsgierig maakt: hoeveel zou VT4 verdiend hebben aan dit spotje?….

Ik lees te weinig boeken. Tijdschriften dat wel. En ook kranten, internetpagina’s,… tot zelfs reclameblaadjes toe. Maar echte boeken? Ik ben al blij als ik er één op jaarbasis uitkrijg. En als je in de media werkt, is dat beschamend weinig. Meestal kom ik niet verder dan de moderne variant van lezen die luisterlezen heet en zelfs dat kwam er lange tijd niet meer van. Ik ben dan ook nog geen klein beetje trots dat ik ondertussen al aan pagina 130 geraakt ben van een meer dan 400 pagina’s tellende turf (alles vanaf 300 pagina’s noem ik een turf).

Toegegeven, de start in De tederheid van wolven van Stef Penney was niet makkelijk. Meermaals moest ik mezelf tot de orde roepen om vooral door te bijten. Ondertussen is de beginnerspijn voorbij en leest het boek vrij vlotjes. Maar nieuwsgierig als ik ben, wil ik toch al weten wat anderen ervan vonden en google me een weg naar recensies. En zo kom ik  bij deze terecht. Tot m’n grote verbazing wordt meteen al in de eerste zin van het artikel een deel van de afloop prijsgegeven! “Nooit gehoord van het begrip spoiler alert?”, foeter ik binnensmonds terwijl m’n ogen afdwalen naar de naam van de recensent. Niemand minder dan Kristien Hemmerechts! Ze vond het boek niet goed, dus misschien was dit wel een kleine vorm van wraak…  En al goed dat ze niet verklapt wie de dader is. Of toch…?

Mocht je me vragen vijf redenen op te sommen waarom ik m’n werk zo leuk vind, dan zou één van de eerste zijn: omdat er ook muziek aan te pas komt. Beeld mag dan de belangrijkste bestaansreden van tv zijn; geluid is minstens zo belangrijk. Ik kan me immens ergeren aan een foute plaat op mooie beelden of aan veel te voor de hand liggende muziek. Zoals C’est beau la bourgeoisie van Disco Bitch op een verslag van een luxebeurs bijvoorbeeld.

Vandaar dat ik me al het hele weekend afvraag welke muziek ik zou monteren op een reportage over het nieuwe, hippe schoenmuseum Sons in Kruishoutem. Nancy Sinatra met These Boots Are Made For Walking en Blue Suede Shoes van Elvis vielen meteen af wegens te getelefoneerd. High Heels van The Van Jets is nog een twijfelgeval omdat het misschien niet het juiste ritme heeft. Shoes van Tiga zit eveneens nog in de twijfelzone, maar dan om andere redenen: wel het juist ritme, vrij recent, maar misschien net een tikje té evident? Voorlopig haalt Whitest Boy Alive het met High on the heels. Onder meer dankzij het dansbare ritme en het wat bevreemdende begin. Trouwens, ook al je geen schoenenliefhebber bent, is SONS een bezoek waard. Al was het maar om je te vergapen aan de atypische architectuur die plots opduikt ergens in de Vlaamse Ardennen. Het gebouw was ooit eigendom van wijlen cultuurmecenas Emille Veranneman (en daarmee heeft het al een tot de verbeelding sprekende voorgeschiedenis). Architect Lode Uytterschaut toverde het om tot een massief en indrukwekkend volume.  See for yourself vanaf 4 juni!

Tegen een goede babbel op de radio ben ik evenmin. Maar met de combinatie van de twee moet je zuinig omspringen, vind ik. Want als ze niet in evenwicht zijn, slaat m’n tolerantiedrempel op tilt.

Ach, misschien word ik gewoon oud. Of ben ik sjagrijnig omdat er momenteel een cd vast zit in m’n autoradio (en ik maar niet toe kom om dat te laten herstellen), waardoor de ultieme vluchtweg afgesneden is…

Bij ons blijven de beelden nog even in de ijskast, maar misschien heb je het elders al gezien of gelezen: Chris Janssens stelde onlangs de wintercollectie van de naar haar genoemde collectie voor. En in één adem beleefde ook “No Label” z’n vuurdoop. No Label is het speelse zusje van Chris Janssens.

Zoals dat hoort bij dit soort modeshows werd een legertje bv’s opgetrommeld voor het catwalk-werk. Dat gebeurt natuurlijk wel vaker, maar over deze show was duidelijk nagedacht: kort maar krachtig, vlotjes aan mekaar gepraat door Els Tibau en op de muziek van een Britse live-zangeres die je zowat omver blies eens ze haar keel openzette. Even twijfelde ik nog om de handmicrofoon aan te schakelen, zodat ik de zang achteraf ook voor de montage zou kunnen gebruiken. Ooit heb ik echter op die manier een prijsuitreiking in de war gestuurd omdat onze microfoon op dezelfde frequentie werkte als die van de presentator. En geloof me: dat levert een hels lawaai op. Dus, lesje voor tv-reporters in spe: als je je microfoon wilt aanschakelen op het moment dat ook de presentator of artiest tijdens een evenement dat wil doen: steeds checken dat ze niet op dezelfde frequentie werken. Soit, dat had ik zondag dus niet nagevraagd en om geen risico te lopen, liet ik het idee maar achterwege. Beetje spijtig…

Na de show wilde ik nog enkele quotes te sprokkelen van bv’s. Zo gezegd,.. niet zo makkelijk gedaan. De Rode Loper en wijzelf waren de enige tv-ploegen. Gelukkig, want de receptieruimte was de perfecte personificatie van de uitdrukking “als haringen in een ton”. Bovendien was er geen bv meer te bespeuren. Snel nog eens terug naar de catwalkruimte en backstage. Opnieuw: geen bekend gezicht te bekennen. Ik begon te vrezen dat we ergens de quotes van de eeuw aan het mislopen waren, maar de lichtjes verloren uitdrukking in de ogen van de Rode Loper-crew stelde me enigzins gerust dat zij in hetzelfde afwachtende schuitje zaten.

Een wijntje halen dan maar, dat we snel achterover sloegen toen er opeens wel een bekend gezicht opdook. En van één, kwamen er twee, drie… Mensen interviewen op recepties is al niet m’n meest favoriete bezigheid. Mensen interviewen op overvolle recepties nog veel minder. Maar uiteindelijk konden we huiswaarts met mooie beelden en enkele quotes die ook nog iets om het lijf hadden. Ik weet nu al dat ik me ga amuseren tijdens de montage!

3 glazen Cava, 2 glazen rode wijn en 2 glazen van het tegenwoordig alomtegenwoordige Martini Brut zijn te veel voor m’n lichaam. Ook al waren ze verspreid over acht uur en gecombineerd met een evenwichtige maaltijd. En er zat zelfs een glaasje water tussen! Dat komt ervan als een mens eens niet moet rijden…

Vandaag leerde de nieuwsbrief van Bizz me dat het lichaam anderhalf uur nodig heeft om één consumptie alcohol te verwerken. En bij vrouwen is het nog iets langer… Dat verklaart waarom de eerste voormiddag van 2009 gehuld was in een mist van schele hoofdpijn, hartkloppingen en een maag die ter hoogte van m’n keel zweefde. Gelukkig was ik tegen 17 uur net voldoende opgeknapt om aan te schuiven voor een bescheiden broodje. En alhoewel ik geen echte broodjesliefhebber ben, dankte ik stilletjes de heer dat ik geen sadistische familie heb die me op nieuwjaarsdag tegen de middag aan tafel verwacht voor een copieuze fonduemaaltijd met kroketjes…