Mode is…
Geplaatst door: mediameiske op: juli 26, 2009
…soms wel ingewikkeld. Dat was m’n gedachte toen ik daarnet de belangrijkste wintertrends probeerde te distilleren uit zowat zevenhonderd catwalkfoto’s. Want da’s natuurlijk de clue van modejournalistiek: niet zomaar collectie per collectie of merk per merk beschrijven, maar de kijker of lezer een algemeen overzicht geven van wat er komen gaat. Gelukkig merk ik dat ik duidelijk niet de enige ben die ermee worstel. Wanneer ik op modesites lees dat de wintermode 2009/2010 een kwestie van mixen en matchen is en “alles kan en alles mag” dan klinkt dat wel heel erg déjà vu in de oren. Of nog zo eentje: ”Modeontwerpers laten zich inspireren door de jaren 30, 40, 60, 70, 80 en 90.” Tja, op die manier kan je nooit de bal misslaan natuurlijk…
Vanavond op Jim gezien: Keeping up with the Kardashians: Een realitysoap rond een familie met een nest mooie dochters van verschillende vaders. De ene dochter, Kim, heeft volgens Wikipedia iets te maken met een sex tape, stelt zichzelf gewillig als decoratief element op tijdens Hollywood-feestjes en was (inderdaad “was”) bevriend met Paris Hilton. Er hebben er al voor minder een realitysoap gekregen….
In het nieuw samengestelde gezin loopt er ook nog een zoon rond die een modellencarrière ambieert, zonder dat z’n uiterlijk daar overigens een dwingende aanleiding toe geeft. Maar goed, ik ben geen model scout. De moeder doet iets met managen en met kleren. Vermoedelijk hebben die twee wat met elkaar te maken. Maar om daar zeker van te zijn zou ik meerdere afleveringen van deze soap moeten zien te verteren en ik vraag me af of dat kan zonder blijvende hersenschade op te lopen.
Gelukkig is dit in het Engels anders zou ik nog denken dat “Dokters en Dochters” ook tijdens de zomer uitgezonden wordt. Nu, er zijn nog verschillen hoor met de Man Bijt Hond-soap van de Neveneffecten. Zij zorgen er tenminste voor dat er een lijn in hun verhaaltjes zit en regelmatig kunnen ze ook nog een beroep doen op goede acteurs.
De losse, geforceerde flodders die het dagelijkse leven van de Kardashians moeten voorstellen worden historisch slecht geacteerd. Zeker weten dat het gemiddelde niveau van de toneeltjes op trouwfeesten hoger ligt.
En laten we elkaar geen Jean-Marie, Eddy of Ozzy noemen, een realitysoap mag best beïnvloed worden door een scenarist of de leidende hand van een regisseur. Maar ik vraag me toch af of de Kardashians hun dagen weten in te vullen als er geen scenarist in de buurt is. Maar ach, zolang ze dit soort hilarische tv bieden, mogen ze wat mij betreft best wat zendtijd invullen.
Ik twitter
Geplaatst door: mediameiske op: juli 11, 2009
Sinds een week of twee behoor ik tot het twitterende deel van de bevolking. Helemaal overtuigd van het nut ben ik nog niet. Voor anderen misschien, maar niet voor mij. Maar ja, Twitter is een hip communicatiemiddel en als mediamens kan je natuurlijk niet achterblijven. Ik vrees echter dat het me nog wat moeite zal kosten om een echte twitteraar te worden. Wat ook vreemd is: ondertussen word ik gevolgd door drie mensen waar ik nog nooit van gehoord heb en die volgens mij geen letter Nederlands begrijpen. Een beetje het equivalent dus van het type personen dat in gastenboeken berichtjes achterlaat als: “Hey, leuke site die je hebt, breng je ook eens een bezoekje aan de mijne?”.
Ik merk ondertussen dat heel wat van m’n favoriete bloggers minder en minder schrijven. Daar zullen Twitter en Facebook wel voor iets tussen zitten. Ik begrijp dat wel. Een ideetje voor een blog uitwerken vraagt vaak tijd. Je moest eens weten hoeveel halve berichten er nog in mijn drafts staan…
VT4 heeft van de VRM (De Vlaamse Regulator voor de Media) een boete gekregen voor het filmpje waarin Hans Otten de George Clooney in zichzelf naar boven haalt. Omdat Martini Brut zo prominent in beeld komt, oordeelde de VRM dat dit een reclamespot is en geen kwestie van sponsoring.
De boete bedraagt 2.500€, wat me meteen nieuwsgierig maakt: hoeveel zou VT4 verdiend hebben aan dit spotje?….
Spoiler alert
Geplaatst door: mediameiske op: juni 7, 2009
Ik lees te weinig boeken. Tijdschriften dat wel. En ook kranten, internetpagina’s,… tot zelfs reclameblaadjes toe. Maar echte boeken? Ik ben al blij als ik er één op jaarbasis uitkrijg. En als je in de media werkt, is dat beschamend weinig. Meestal kom ik niet verder dan de moderne variant van lezen die luisterlezen heet en zelfs dat kwam er lange tijd niet meer van. Ik ben dan ook nog geen klein beetje trots dat ik ondertussen al aan pagina 130 geraakt ben van een meer dan 400 pagina’s tellende turf (alles vanaf 300 pagina’s noem ik een turf).
Toegegeven, de start in De tederheid van wolven van Stef Penney was niet makkelijk. Meermaals moest ik mezelf tot de orde roepen om vooral door te bijten. Ondertussen is de beginnerspijn voorbij en leest het boek vrij vlotjes. Maar nieuwsgierig als ik ben, wil ik toch al weten wat anderen ervan vonden en google me een weg naar recensies. En zo kom ik bij deze terecht. Tot m’n grote verbazing wordt meteen al in de eerste zin van het artikel een deel van de afloop prijsgegeven! “Nooit gehoord van het begrip spoiler alert?”, foeter ik binnensmonds terwijl m’n ogen afdwalen naar de naam van de recensent. Niemand minder dan Kristien Hemmerechts! Ze vond het boek niet goed, dus misschien was dit wel een kleine vorm van wraak… En al goed dat ze niet verklapt wie de dader is. Of toch…?
Shoes
Geplaatst door: mediameiske op: mei 31, 2009
- In: Mode| Werk
- Geef een reactie
Mocht je me vragen vijf redenen op te sommen waarom ik m’n werk zo leuk vind, dan zou één van de eerste zijn: omdat er ook muziek aan te pas komt. Beeld mag dan de belangrijkste bestaansreden van tv zijn; geluid is minstens zo belangrijk. Ik kan me immens ergeren aan een foute plaat op mooie beelden of aan veel te voor de hand liggende muziek. Zoals C’est beau la bourgeoisie van Disco Bitch op een verslag van een luxebeurs bijvoorbeeld.
Vandaar dat ik me al het hele weekend afvraag welke muziek ik zou monteren op een reportage over het nieuwe, hippe schoenmuseum Sons in Kruishoutem. Nancy Sinatra met These Boots Are Made For Walking en Blue Suede Shoes van Elvis vielen meteen af wegens te getelefoneerd. High Heels van The Van Jets is nog een twijfelgeval omdat het misschien niet het juiste ritme heeft. Shoes van Tiga zit eveneens nog in de twijfelzone, maar dan om andere redenen: wel het juist ritme, vrij recent, maar misschien net een tikje té evident? Voorlopig haalt Whitest Boy Alive het met High on the heels. Onder meer dankzij het dansbare ritme en het wat bevreemdende begin. Trouwens, ook al je geen schoenenliefhebber bent, is SONS een bezoek waard. Al was het maar om je te vergapen aan de atypische architectuur die plots opduikt ergens in de Vlaamse Ardennen. Het gebouw was ooit eigendom van wijlen cultuurmecenas Emille Veranneman (en daarmee heeft het al een tot de verbeelding sprekende voorgeschiedenis). Architect Lode Uytterschaut toverde het om tot een massief en indrukwekkend volume. See for yourself vanaf 4 juni!
Geklets
Geplaatst door: mediameiske op: april 26, 2009
Toen ik nog voor een radiostation werkte, was één van de stelregels dat je niet tussenkwam na een reclameblok. Dus geen geklets na reclamespotjes, maar meteen de volgende plaat laten starten. Ik merk dat ook nationale radiostations dat principe volgen. Maar wat mij betreft mogen ze daar nog een dogma aan toevoegen: niet al te veel gepraat vóór een reclameblok. Vooral bij hitzenders hebben ze daar een handje van weg en ik erger me er blauw aan. Deze week nog bij MNM: eerst een uitgebreide babbel met Natalia en meteen daarna, vlam: reclame. Eek…! Nu zul je me niet horen zeggen dat ik tegen reclame ben… Integendeel, goed gemaakte commercials kunnen me geweldig bekoren en inspireren. En laat ik het maar toegeven: het feit dat m’n lopende rekening van tijd tot tijd gespijsd wordt, heb ik quasi volledig aan het bestaan van reclame te danken.
Tegen een goede babbel op de radio ben ik evenmin. Maar met de combinatie van de twee moet je zuinig omspringen, vind ik. Want als ze niet in evenwicht zijn, slaat m’n tolerantiedrempel op tilt.
Ach, misschien word ik gewoon oud. Of ben ik sjagrijnig omdat er momenteel een cd vast zit in m’n autoradio (en ik maar niet toe kom om dat te laten herstellen), waardoor de ultieme vluchtweg afgesneden is…
Spijtig
Geplaatst door: mediameiske op: maart 20, 2009
- In: Mode| Werk
- Geef een reactie
Gisterenavond stond ik rond kwart na zeven schuimbekkend van de stress op m’n werk. We hadden de deadline net gehaald. Maar het leek alsof m’n lichaam dat nog niet wilde geloven. Terwijl er nog restjes adrenaline door m’n lichaam raasden, besefte ik dat er alweer een nieuwe deadline wachtte. Om 20 uur moest ik in Brussel staan. Een uur rijden, op z’n minst. Files en wanhopig zoeken naar een parkeerplaats niet eens meegerekend. Tel daar ook maar een ommetje langs m’n huis bij, want met vettig haar en onfrisse oksels kon ik onmogelijk op de afspraak verschijnen. En misschien was er ook nog een visagiste in de buurt? Of nee, maak daar maar iemand van de afdeling Monumentenzorg van. Wallen die zich al van vier uur ’s ochtends aan het ontwikkelen zijn, tover je niet weg met een simpel streepje Touche Eclat. Kortom, ik zou meer dan “fashionably late” arriveren. Maar dat is alleen maar toegestaan als je Kate Moss of zo heet. Dus nam ik de zware beslissing: Ik zou dit afbellen. En dat was effe balen…
Chris Janssens
Geplaatst door: mediameiske op: februari 22, 2009
- In: Mode| Werk| televisie
- Geef een reactie
Bij ons blijven de beelden nog even in de ijskast, maar misschien heb je het elders al gezien of gelezen: Chris Janssens stelde onlangs de wintercollectie van de naar haar genoemde collectie voor. En in één adem beleefde ook “No Label” z’n vuurdoop. No Label is het speelse zusje van Chris Janssens.
Zoals dat hoort bij dit soort modeshows werd een legertje bv’s opgetrommeld voor het catwalk-werk. Dat gebeurt natuurlijk wel vaker, maar over deze show was duidelijk nagedacht: kort maar krachtig, vlotjes aan mekaar gepraat door Els Tibau en op de muziek van een Britse live-zangeres die je zowat omver blies eens ze haar keel openzette. Even twijfelde ik nog om de handmicrofoon aan te schakelen, zodat ik de zang achteraf ook voor de montage zou kunnen gebruiken. Ooit heb ik echter op die manier een prijsuitreiking in de war gestuurd omdat onze microfoon op dezelfde frequentie werkte als die van de presentator. En geloof me: dat levert een hels lawaai op. Dus, lesje voor tv-reporters in spe: als je je microfoon wilt aanschakelen op het moment dat ook de presentator of artiest tijdens een evenement dat wil doen: steeds checken dat ze niet op dezelfde frequentie werken. Soit, dat had ik zondag dus niet nagevraagd en om geen risico te lopen, liet ik het idee maar achterwege. Beetje spijtig…
Na de show wilde ik nog enkele quotes te sprokkelen van bv’s. Zo gezegd,.. niet zo makkelijk gedaan. De Rode Loper en wijzelf waren de enige tv-ploegen. Gelukkig, want de receptieruimte was de perfecte personificatie van de uitdrukking “als haringen in een ton”. Bovendien was er geen bv meer te bespeuren. Snel nog eens terug naar de catwalkruimte en backstage. Opnieuw: geen bekend gezicht te bekennen. Ik begon te vrezen dat we ergens de quotes van de eeuw aan het mislopen waren, maar de lichtjes verloren uitdrukking in de ogen van de Rode Loper-crew stelde me enigzins gerust dat zij in hetzelfde afwachtende schuitje zaten.
Een wijntje halen dan maar, dat we snel achterover sloegen toen er opeens wel een bekend gezicht opdook. En van één, kwamen er twee, drie… Mensen interviewen op recepties is al niet m’n meest favoriete bezigheid. Mensen interviewen op overvolle recepties nog veel minder. Maar uiteindelijk konden we huiswaarts met mooie beelden en enkele quotes die ook nog iets om het lijf hadden. Ik weet nu al dat ik me ga amuseren tijdens de montage!
Vreemde kronkels
Geplaatst door: mediameiske op: januari 19, 2009
Gisterenavond viel ik in slaap in de zetel. Niet zo verrassend, aangezien ik vrijwel iedere avond in slaap val in de zetel om dan strompelend de weg richting bed te zoeken. Maar goed, gisterenavond dus… Plots word ik wakker vanwege een gekreun. Na enig verdwaasd zoekwerk ontdek ik dat het gekreun afkomstig is van enkele kronkelende lijven die op dat moment op 2BE te zien zijn…. Tot zover nog niets vreemd aan de hand. Tot ik tot de vaststelling kom dat ik met het liedje Desirée van Gilbert Bécaud in m’n hoofd zit. En ik kan me in de verste verte niet herinneren hoe dat er ooit in geraakt is. Soft erotische geluiden op tv die leiden tot Gilbert Bécaud in m’n hoofd: m’n geest maakt soms de vreemdste kronkels…
